Կրոնական ազատություների և մարդու իրավունքների վերաբերյալ ասյօր հրավիրված
ասուլիսում, մեկնաբանելով իրավիճակը՝ «Քաղաքական իրավունքների հայկական կենտրոնի» (ACPR) նախագահ Ռաֆայել Իշխանյանը նշեց, որ տվյալ դեպքում լուրջ խնդիր է առաջանում աշխատանքային իրավունքի ոլորտում, որի շուրջ անհրաժեշտ է խոսել։
Նրա խոսքով՝ շատերի մոտ առաջացել է հարց՝ ինչ իրավիճակ է սա և ինչպես կարելի է այն լուծել, հատկապես հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Հայաստանում նման դեպք մինչ այժմ գրեթե չի եղել, և այս հարցի վերաբերյալ չկա ձևավորված դատական պրակտիկա։
Միևնույն ժամանակ, Իշխանյանը ընդգծեց, որ դրա անհրաժեշտությունն էլ պարտադիր չէ, քանի որ Հայաստանը պարտավոր է առաջնորդվել նաև միջազգային իրավական չափանիշներով, այդ թվում՝ Եվրոպական դատարանի նախադեպային որոշումներով։
Նրա խոսքով՝ իրենք առանձնացրել են համանման մի շարք գործեր, մասնավորապես՝ Ուկրաինայի Սյատոմիխայովկա համայնքի վերաբերյալ 2008–2012 թվականների գործերը, որոնցում Եվրոպական դատարանը հստակ ընդգծել է, որ կրոնական կազմակերպությունների ներքին կառուցվածքը և անդամակցության կարգավորումները պետք է դիտարկվեն որպես գործիքներ, որոնց միջոցով տվյալ կազմակերպությունն իրականացնում է իր կրոնի և հավատքի ազատության իրավունքը։
«Այսինքն՝ այստեղ մենք չենք խոսում սովորական աշխատանքային պայմանագրային հարաբերությունների մասին։ Այդ մարդկանց որևէ պաշտոն զբաղեցնելը կամ կազմակերպության հետ հարաբերությունների բնույթը բխում է կրոնի ազատության իրավունքից»,- նշեց Իշխանյանը։
Նա հավելեց, որ այստեղ կարելի է համեմատություն անցկացնել պետական ծառայության որոշ ոլորտների հետ, որտեղ գործում է այսպես կոչված հավատարմության և վստահության պարտականությունը։
«Այդ պարտականությունն է, որ տարբերակում է սովորական պայմանագրային աշխատողին պետական ծառայողից կամ հայեցողական պաշտոն զբաղեցնողից։ Վերջիններս պարտավոր են առավել զուսպ վարքագիծ դրսևորել, և այդ պատճառով նրանց վերադաս մարմիններն ունեն ավելի լայն լծակներ աշխատանքային հարաբերությունները դադարեցնելու հարցում։ Սակայն քաղաքական կամ կրոնական կազմակերպությունների պարագայում իրավիճակը բոլորովին այլ է», — ընդգծեց ACPR նախագահը։
Մանրամասները՝ տեսանյութում: