Ինչո՞ւ են լուռ

Արցախի նախագահի կողմից ընդունված պետության «լուծարման» հրամանագիրը, ինչպես նաև դրա չեղարկման մասին խոսակցությունները տեղահանված արցախցիների շրջանում տարատեսակ մեկնաբանությունների տեղիք են տալիս։

Մարդիկ ուզում են իմանալ՝ ի վերջո, որևէ լիազորություն ունի՞ Արցախի իշխանական համակարգը։ Եթե այո, ապա ինչո՞ւ են խուսափում իրենց բնակիչների հետ ուղղակի շփումից այդ իշխանության ներկայացուցիչները։ Եթե ոչ, ինչո՞ւ են ժամանակ առ ժամանակ, թեկուզև «Արցախի տեղեկատվական շտաբի» միջոցով նրանց անունից տարածվում ծանուցումներ։

Խնդիրը զուտ հետաքրքրասիրությունը չէ․ արցախցիների բազմաթիվ հարցեր մնում են չլուծված։ Իսկ օրինակ, սթրեսային վիճակում գտնվող արցախցիների ներսում շրջանառվող խոսակցությունները բազմաթիվ են ու բազմապիսի՝ փաստաթղթերի փոփոխություններին, բնակարանային ծրագրերին, դրամական փոխհատուցումներին, կենցաղային և այլ հարցերին վերաբերող։

Գտնվելով Արցախում՝ տարիներ շարունակ համարում էինք, որ փաստաթղթավորված քաղաքացիներ ենք, մինչդեռ պարզվում է, որ մեր ունեցած «կապույտ անձնագրերը» միայն «ճամփորդական փաստաթղթեր են»։ Եվ դա պարզում են ոչ Արցախի իշխանությունները։

Քննարկում ենք ինչ-որ առեղծվածային ծրագրի առաջիկա գործարկում, որով կապահովվենք բնակարաններով, իսկ այդ ընթացքում ոմն նախկին գործիչ հերթական հարցազրույցով ազդարարում է Արցախ վերադառնալու մոտալուտ հնարավորություն, եթե իրեն տան լիազորություններ․․․

Տեղեկատվական վակուումը ոչ միայն չի նվազում, այլ յուրաքանչյուր նոր օրվա հետ միայն ծավալվում է՝ տեղահանվածներիս պահելով անորոշության մեջ։

Իսկ իրավասուները լուռ են։

Տիգրան Աթանեսյան