Հիմա հունվարն է, իսկ մենք դեռ նոյեմբերի օժանդակությունը չենք ստացել․ արցախցի

Արցախից բռնի տեղահանված Նարինե Բալասանյանը մեկն է այն հազարավորներից, ով մի օրում կորցրել է ողջ կյանքի ընթացքում կուտակածը։

Տեղահանումից հետ Նարինեի ընտանիքն ապաստանել է Կոտայքի մարզի Մեղրաձոր գյուղում: Ասում է, որ դժվար է ոչ միայն բնակարանի վարձը վճարելը, այլև ապրելը, քանի որ աշխատանք չունեն, իսկ նպաստ արդեն մի քանի ամիս է նորմալ չեն ստանում։

«Նոյեմբերին պիտի ստանայինք իմ, ամուսնուս ու 3 անչափահաս երեխաներիս հասանելիք գումարները, բայց ստացել ենք միայն մի մասը: Հազար ու մի խնդիր ունենք, չգիտենք որն անել, քանի որ բոլորն էլ առաջնահերթ են»,- Oragir.News-ի հետ զրույցում ասում է Նարինեն, ում խոսքով ստացած գումարով հազիվ այն տունն են վերանորոգում, որտեղ ապրում են վարձով։ Նարինեն ասում է, որ հոգնել է Սոցապ նախարարություն դիմելուց, քանի որ ստանում է նույն պատասխանը․ «Եթե շահառու եք՝ օգտվելու եք բոլոր մշակված ծրագրերից»։

«Հիմա հունվար է, բայց դեռ նոյեմբերի մի մասն էլ չեք ստացել: Մենք, իհարկե, կսպասենք, բայց խնդիրներին ինչպես կարող ենք համոզել, որ սպասեն»,- կես կատակ, կես լուրջ ասում է Նարինեն, ում խոսքով՝ տանտիրոջ հետ համաձայնության են եկել տունը կարգի բերել՝ վարձավճարի փոխարեն, բայց տան խնդիրները այնքան շատ են, որ չգիտեն որտեղից սկսել։

«Սանհանգույց պիտի կառուցենք, գազամատակարարման ու ջրի խնդիրը պիտի լուծենք, տանիքը փոխենք, որպեսզի հնարավոր լինի ապրել։ Չենք ասում Արցախում ամեն ինչ հարթ էր, դժվարության չէինք հանդիպում, բայց գոնե աշխատանք ունեինք, գիտեինք, երբ ինչ ենք անելու»,- ասում է մեր զրուցակիցը, ում խոսքով այս անորոշ վիճակից չգիտեն ինչ սպասել, քանի որ ոչ աշխատանք են գտնում, ոչ գիտեն իրենց անելիքը։

Անորոշություն է. ո՛չ տուն ունենք, ո՛չ աշխատանք և անգամ չգիտենք ինչի սպասենք»,- ասում է Նարինե Բալասանյանը: