Ադրբեջանագետ Տաթևիկ Հայրապետյանի գրառումը.
Անկախությանդ տոնը շնորհավոր, սեր իմ Հայաստան։ Այսօր էն օրերից է, երբ կարելի է ասել սրտից եկածը՝ քիչ մը էմոցիոնալ, միգուցե ցաքուցրիվ․․․
Սպարապետ Վազգենն իրավացի էր՝ «Այս երկիրը բառերով սիրելու երկիր չէ...»: Բառերը բավարար չեն քո անհուն սարերի, շերտավոր լեռերի, բարձր գագաթների, սիրուն դաշտերի, չքնաղ եկեղեցիների, քո սիրուն մարդկանց ջերմության, քեզնից եկող լույսն ու ուժը արժևորելու համար։ Գիտեմ՝ ժամանակները բարդ են, վերջերս հա՛ էդ բարդությունների մեջ ես, բայց լույսդ անսպառ է, ուժդ, կամքդ՝ քարից․․․
Ուզում եմ մի բան իմանաս՝ քեզ սիրողները ավելի շատ են, քան քո «չուզողները», այդ սիրուց դու մշտապես պետք է ուժ ստանաս։ Միայն կուզեմ՝ այդ սերը լինի նաև քայլ, գործողություն, խելք, որ քեզ բարդություններից դուրս բերելու ուղին հարթվի․․․
Ասեցի չէ՝ ցաքուցրիվ է լինելու, ներողամիտ եղի՛, սիրելիս, ու պինդ կաց, միշտ իմացի՝ մեր ոտնահետքերով քո պատմությունը երբեք չի ավարտվելու, դու պետք է լինես հավերժ: