Երկու տարբեր Երևան

Երկու տարբեր՝ ընդհանուր ոչինչ չունեցող, զուգահեռ ու բոլորովին անհաղորդ ժամանակ՝ որպես երևանյան իրականություն: Մի կողմում՝ Մաշտոցի պողոտան խաչող Ֆրանսիայի հրապարակում հանրահավաք է, որովհետև Արցախից մնացած պատառը և մի պատառ Հայսատանը կորցնելու տագնապ կա, որ գալիս է խրամատներից և բանակցային սեղանին օր օրի ծանրացող ու հույսը հատող պայմաններից: Իսկ զուգահեռ Սարյան փողոցում գինու փառատոն է, շար-շար ձգվող տաղավարներ, ուր մարդիկ դանդաղ ու կում-կում համտեսում են տարբեր գինիներ և ճաշակում ընդեղեն: Ուրախ են ու զվարթ, ցնծում են և ուրախանում:

Փողոցներում երթ է, երգում են «Զարթնի՛ր, լաո»: Բռունցքները վեր պարզած՝ պատգամում են. «Արցախը մերն է», «Առանց թուրքի Հայաստան»: Ծածանում են Արցախի և Հայաստանի դրոշները՝ գլխից վերև, ուսերին փռած: Իսկ մայթեզրին ձգվող, մեկը մյուսին հաջորդող սրճարաններում տարեց ու երիտասարդ՝ մեր ապահով ապագան, վայելում են խմիչք ու ըմպելիք, տեսակ-տեսակ խորտիկներ՝ անտարբեր, անհաղորդ, կույր ու խուլ՝ վտանգված ապագայի տագնապին: Կյանքը այնպես անհոգ է ու թեթև, զարմանալի անտարբեր, և որևէ մեկի մտքով չի էլ անցնում, որ այս ամենը տարօրինակ է:

Այս մարդիկ հոգով ու սրտով, իրենց չքնաղ երազներով շվեյցարիաներում են, փարիզներում ու հռոմներում, վարդագույն ու փափուկ տեսիլքի մեջ: Բայց մոռանում են, որ մարմնով, իրենց տուն ու ունեցվածքով, իրականության մեջ Երևանում են, որ իերեց քաղաքը Երևանն է: Իսկ թշնամին Երևանին ասում է Իրեվան ու համարում է իր քաղաքը և հոխորտում, որ գալու է: Արդեն եկել է Արցախ, Սյունիք ու Գեղարքունիք և ասում է՝ գալիս ենք Երևան: Իսկ Երևանը մոտ է, շատ է մոտիկ: Եթե կասկածում եք, նայեք քարտեզին. մոտիկ է շուտ հասնելու չափ:

Երկու տարբեր քաղաքներ՝ մեկ քաղաքի մեջ, երկու տարբեր ժամանակներ մեկ ժամանակի մեջ, որ ասում ենք աբսուրդ՝ այդ անսովորն ու կանոնից դուրսը առանձնացնելու համար: Երկու քաղաք՝ մեկ քաղաքում. մեզնից մեկը ներկան է վայելում, իսկ մյուսն ուզում է ապագան վայելել: