Երերուն պետության մեջ ուսուցիչը «թնդանոթի միս» է

Երևանի 18 տարբեր դպրոցներում ուսուցիչներ են փնտրում: Դրանց մի մասը հայտնի կրթօջախներ են, որտեղ աշխատելը ժամանակին շատ պատվաբեր էր, իսկ այսօր շատերը չեն ցանկանում մանկավարժ աշխատել: Որքան էլ խոստումներ տրվեն, «Հանրակրթության մասին» օրենքում սիրուն ձևակերպումներ արվեն, դրանից գրոշներ ստացող ուսուցչին ոչ տաք է, ոչ սառը: Նվիրյալները լուռումունջ կրում են իրենց խաչը, ոմանք այն տարիքում են, որ այլ աշխատանք չեն կարող ունենալ, քանի որ մինչև 25 տարեկան չեն, կատարյալ չեն տիրապետում օտար լեզուների և այլ «բարեմասնություններ» չունեն, ուստի ստիպված աշխատում են դպրոցում: Մարզերում, հատկապես հեռավոր բնակավայրերում վիճակն ավելի անմխիթար է: Ու այսպես շարունակվելու դեպքում մի քանի տարի անց դպրոցները կադրային լրջագույն խնդիրներ են ունենալու:

Ի դեպ, երբ 2018 թ․ Նիկոլ Փաշինյանն ու այն ժամանակվա ԿԳ նախարար Արայիկ Հարությունյանը շեփորում էին շուրջ 10000 ուսուցիչների «ավելցուկի» և կրճատման անհրաժեշտության մասին, դեռ այն ժամանակ ոլորտի փորձագետները, օրինակ, Սերոբ Խաչատրյանը զգուշացնում էր, որ բացառվում է 10 հազար ուսուցչի կրճատելը, քանի որ չեն կարող մարդկանց և դրույքների թվերը նույնը լինել, այսինքն՝ եթե կա 25 հազար դրույք, դա չի նշանակում, որ պետք է ունենանք 25 հազար ուսուցիչ, որովհետև տարբեր դպրոցներում դասաբաշխումը տարբեր է: Ցավոք, ինչպես «նախկինների» ժամանակ, այնպես էլ այսօր ուսուցիչը նաև քաղաքական առումով «թնդանոթի միս» է, որովհետև երկրում առկա բոլոր այլասերումներն առաջին հերթին անդրադառնում են հենց դպրոցների ու մանկավարժների վրա: Իսկ որքան տկար է դպրոցը, այնքան երերուն է պետությունդ: Չնայած՝ մյուս կողմից դա շահեկան է ոմանց համար՝ անգետներին հեշտ է կառավարելը:

Արեգ Արևյան