Անտեսված բանակ, Թուրքիային և Ադրբեջանին հանձնվելու արդարացում

Հունվարի 28-ից երկու օր առաջ հանկարծ ու միանգամից քովիդով վարակվեցին վարչապետը, պաշտպանության նախարարը, գլխավոր շտաբի պետն ու այլ բարձրաստիճան պաշտոնյաներ: Սա պատահում է Հայոց բանակի կազմավորման 30-ամյակի նախօրեին, և նման վարակակիր ու հիվանդագին պատճառաբանությամբ չեղարկվում տոնը: Այս վարակակիր ու հիվանդագին վերաբերմունքը բանակի նկատմամբ նոր չէ, նախ՝ «մայկա-տրուսիկի» ու «ելակի» պատրվակով խարխլվեց բանակը, հետո պատերազմում ջախջախվեց, իսկ հիմա կա ու չկա է. հետո ենք ունենալու «բարեփոխված» տարբերակով:

Իլհամիկը քանիցս հոխորտացել է՝ Հայաստանը չպետք է բանակ ունենա, և մենք ամեն ինչ անում ենք չունենալու համար: Պատերազմից հետո չենք վերակազմավորել, չենք վերազինել մեր բանակը, մեղմ ասած՝ բարձիթողի վիճակի ենք մատնել: Իսկ փոխարենն Ադրբեջանը վերազինում և արդեն քանի անգամ համատեղ զորավարժություններ է անցկացնում Թուրքիայի հետ: Բացի դրանից, Թուրքիայի հետ մերձեցման հարաբերություններ ենք ջերմացնում, մարտին էլ պետական մակարդակով այց ենք ունենալու Անկարա: Հաճոյանալու ավելի փառահեղ տարբերակ չենք գտնի՝ թշնամուն մատուցելով կարմիր խնձոր, քան այն, որ անտեսում ենք բանակը: Եվ սա առաջին արդարացնող տարբերակն է Թուրքիային և Ադրբեջանին հանձնվելու:

Սրանց սողացող ալիբին պաշտպանության նախարարի չաղ հարսանիքին համատեղ խրախճանալն է: Նախ՝ քովիդի այս պայմաններում նման անզուսպ խրախճանքն ուղղակի իմաստով անմարդկային է, որի դեմ պայքարում է աշխարհը՝ ճիգ ու ջանք չխնայելով: Իսկ Հայաստանում այդ տաբուն խախտում են նրանք, ովքեր ցույց են տալիս, թե դրա պահապանն են: Այս արևելյան չտեսությունից առավել տհաճ ասիական այն թոզ փչող գավառականությունն է, որ կոռուպցիայի դեմ պայքարող վարչապետը չի դիմել դատախազություն՝ պարզելու համար՝ արդյո՞ք պաշտպանության նախարարի օրինական եկամուտները բավարարում են նման ճոխության:

Կա՞ մեկը, որ կհավատա վարչապետի քովիդով վարակվելուն՝ արդեն որերորդ անգամ: Երբ պետք է, անակնկալ քովիդ է, երբ պետք չէ, անակնկալ դուրս է գալիս քովիդից: Կա՞ մեկը, որ կհավատա, թե Հայաստանի իշխանավորները պայքարում են քովիդի դեմ, երբ դրա բուռն տարածողներն են՝ վկա այդ հարսանիքը: Գուցե ինչը պարտադիր է սովորական մահկանացուներին, պայման չէ՞ ժամանակավոր անմահներին: Կա՞ մեկը, որ կհավատա, թե Հայոց բանակի կազմավորման 30-ամյակի նախօրեին հանկարծ վարակվում են բարձրաստիճան զինվորականները՝ սկսած գերագույն գլխավոր հրամանատարից: Ծայրեիծայր կեղծիք ու սուտ են՝ զավեշտի ու ցինիզմի անծիրության մեջ, այս մի բանում կատարյալ են: Սրանց դեպքում արևելյան չտեսությունը, ասիական խաբեությունն ու գավառական տգիտությունը համատեղվել են:

Հուսիկ Արա