Մտքումս աղոթում էի, որ դագաղը չբացեն, ու փոքրիկս պապա չկանչի. արցախցի

22-ամյա Արփինե Ավանեսյանը նախքան զրույցը սկսելը ասում է, երբ 44-օրյա պատերազմից հետո շատերը երկմտում էին Արցախ գնալ-չգնալու մասին, իրենք հաստատակամ էին տրամադրված, որ պիտի ապրեն Արցախում։ Ամուսիններով իրենց նվիրել էին զինվորական ծառայությանը, որովհետեւ հենց այդ ժամանակն էր, որ հայրենիքը ուներ իրենց պաշտպանության կարիքը։

«Ամուսինս դեսանտ էր, պատերազմի մասնակից...չնայած որ ամուսինս Արցախից չէր, բայց շատ էր սիրում Արցախը։ Պատերազմից հետո ամուսնացանք, հստակ որոշեցինք, որ պիտի Արցախում ապրենք։ Կյանքը շատ էր դժվարացել. թուրքը անդադար կրակում էր, մեր տանից օդային 700 մ հեռավորության վրա էր թուրքը կանգնած՝ Շուշիի բարձունքում։ Ապրում էինք առանց գազ, լույսը գրաֆիկով, էդ ամենը կարծես թե քիչ էր, ճանապարհը փակեցին։ Բլոկադայի ժամանակ ես հղի էի, իսկ փոքրիկս՝ 1,5 տարեկան։ Ամուսինս 14 օր դիրքերում էր լինում, մենք՝ տանը։ Դժվար էր ստուգումների գնալ վառելիքի բացակայության պատճառով, ոտքով 7-8 կանգառ գնում էի, մինչև հասնեմ ծննդատուն՝ ստուգման, առավոտյան բալիկիս հետ ժամը 7:00-ից հացի հերթ էինք գնում, ստիպված էի լինում փոքրիկիս արթնացնել, որ միասին գնայինք օրվա հացի համար։ Դժվար էր լույսի գրաֆիկի հետ հարմարվելը, ձմեռը մի կերպ անցանք, սակայն Աստված ավելի մեծ ու դաժան դժվարություն էր ինձ համար պահել, որ փառք էի տալիս բլոկադայի օրերին։ Հույսս չէի կորցնում, բայց հենց ամուսնուս ասում էի, ջղայնանում էր ու անընդհատ ասում, որ հույս չունենաս, որ թշնամին առանց պատերազմի կբացի կյանքի ճանապարհը»,-Oragir.News-ի հետ զրույցում պատմում է արցախցի Արփինե Ավանեսյանը։



Արփինեի երջանիկ ընտանիքի անդորրը խախտվում է հուլիսի 23-ին, երբ Արփինեի ամուսինը հանկարծամահ է լինում։ Արփինեն այդ ժամանակ հղի էր երկրորդ բալիկով։

«Հուլիսի 29-ին ամուսնուս մարմինը հանեցի Արցախից։ Բալիկիս հետ այդ օրը մենք նույնպես դուրս եկանք։…Կյանքս այդ պահին նման էր դաժան ֆիլմի․ դիմացս՝ շտապ օգնության մեքենայում, ամուսնուս մարմինն էր, հետևի մեքենայի մեջ ես էի, փոքրիկս ու չծնված բալիկս։ Ինձ զգուշացրել էին, որ ձևացնեմ, որ չեմ ճանաչում նրան, մտքումս աղոթում էի, որ դագաղը չբացեն, ու փոքրիկս պապա չկանչի։ Չորս ժամ Հակարիի մոտ կանգնելը մենակ ու այդ վիճակում, շատ դաժան էր։ Գնում էի ու գիտեի, որ հաստատ վերադարձի ճանապարհ չկա, ես գնում էի դեպի անորոշություն և չգիտեի, թե հետո ինչ է մեզ հետ լինելու։ Հիմա ներսումս դատարկություն է, և երբեմն պահ է գալիս, որ ինձ թվում է, թե ոչինչ չեմ զգում»,-շարունակում է 22 ամյա կինը։



Հարցնում եմ`ինչ ես թողել Արցախում։ Մի քանի րոպե լռում է, ասում է`հոգիս, հորս գերեզմանն ու սրտիս մի մասը, կյանք եմ թողել Արցախում։

«Ոնց որ ներսիցս մի մաս հանած ու թողած լինեմ այնտեղ։ Տուն վերադարձի հույսս չեմ կորցնում, դա կլինի 20-30 տարի հետո, միևնույնն է, հավատում եմ։ Ոչինչ այսպես չի մնա»,-եզրափակում է արցախցի Արփինե Ավանեսյանը։

Արփինեն հիմա բալիկների հետ Վանաձորում է բնակվում։