Ի՞նչ սպասել Փաշինյանի վաղվա ասուլիսից

Այսօր առավոտից ընդդիմադիր տարբեր գործիչներ և «Ազատագրում» շարժման մասնակիցները անհնազանդության ակցիաներ և քայլերթ էին իրականացնում մայրաքաղաքի փողոցներում, որն ավարտեցին Հանրապետության հրապարակում հանրահավաքով։ Նրանք պահանջում են, որ Նիկոլ Փաշինյանը հրապարակի առաջիկայում, հավանական է՝ դեկտեմբերին կայանալիք Փաշինյան-Ալիև հանդիպմանը ստորագրվելիք նոր փաստաթղթի բովանդակությունը։ Փաստաթուղթ, որը կամ կա, կամ էլ դեռևս գոյություն չունի։ Բայց ընդդիմադիրներն ու երկրի ճակատագրով մտահոգ գործիչները պահանջում են, որ այս իշխանությունները գոնե այս անգամ ազնիվ գտնվեն հանրության հետ և բաց խոսեն, թե ինչ են պատրաստվում ստորագրել։ Եթե պատրաստվում են, իհարկե։

Ու թեև մինչ այս պահը դեռ որևէ պաշտոնական հաստատում չի եղել, որ ինչ-որ փաստաթուղթ է նախատեսվում ստորագրել, բայց հասկանալի է, որ այդ փաստաթուղթը, եթե ոչ դեկտեմբերին Բրյուսելում, ապա մեկ այլ օր մեկ այլ վայրում անպայման ստորագրվելու է։ Պարզապես Փաշինյանը փորձում է ժամանակ ձգել, խաղալ միջազգային հանրության և հատկապես Ալիևի հետ՝ հույսով, որ կկարողանա նրանց էլ ֆռռացնել այնպես, ինչպես ֆռռացնում է երկրի ներսում հասարակությանն ու ընդդիմությանը։ Կառավարությունից, բնականաբար, նույնիսկ իրենց ուղղված նամակից հետո որևէ արձագանք չեղավ այդ հավանական փաստաթղթի կամ դրա բովանդակության բացահայտման պահանջի մասով։ Փոխարենը Նիկոլ Փաշինյանը օրվա երկրորդ կեսին հայտարարեց, որ վաղը ինքը ասուլիս կտա և կպատասխանի ՀԿ-ների և լրատվամիջոցների հարցերին։ Բայց իր սիրած ձևաչափով՝ «լայվով»։

Ի դեպ, շատերն են նկատել, որ Նիկոլ Փաշինյանը, որը պատերազմից առաջ և պատերազմի օրերին կարող է նույնիսկ օրը մի քանի անգամ «լայվ» մտներ ու խոսեր «իր սիրելի ժողովրդի» հետ, մեկ տարուց ավելի է՝ մոռացել է այդ ժողովրդին էլ, նրան սիրելու և նրա առաջ խոնարհվելու մասին էլ։ Եվ տևական դադարից հետո Նիկոլ Փաշինյանը որոշել է եթեր դուրս գալ և «շփվել» ժողովրդի հետ՝ մամուլի հարցերին պատասխանելու միջոցով։ Հարցերն էլ պահանջել է ուղարկել կառավարության մեյլին։ Իրականում Նիկոլ Փաշինյանին այլևս հարց ուղղելու իմաստը կորել է։ Նրանից պետք է ընդամենը, եթե ինքնակամ հրաժարական տալու համարձակություն և կամք չունի, գոնե այլևս չհանձնի մեր երկիրը կամ այն ամենը, ինչ մնացել է մեր հայրենիքից։ Իսկ հարցեր տալով՝ լեգիտիմացնում են նրա քայլերը, որոնց դեմ պայքարում են այսօր։ Ուստի, վաղվա «ասուլիսին», եթե կարելի է դա այդպես անվանել, նրան հարց ուղղելով՝ մենք հնարավորություն ենք ընձեռում, որպեսզի նա արդարացնի իր հերթական «դավաճանությունը»՝ ստորագրվելիք հերթական փաստաթղթի տեսքով։ Իսկ նա, իրավամբ արդարացնելու է իր թե՛ կատարած, թե՛ ապագայում կատարելիք քայլերը նախկիններին մեղադրելու կամ ապագայում «խաղաղություն» երաշխավորելու գնով, որին չեք հավատալու։ Հետևաբար, ի՞նչ տարբերություն, թե ինչ կպատասխանի նա այս կամ այն հարցին, եթե, միևնույն է, նրա ասածն ու արածը մեզ չի բավարարելու։