Թոքմաջյանին խնայում էի, քանի դեռ վհուկին իբրև բնորդուհի չէր ընդունել. Դավիթ Ստեփանյան

Դավիթ Ստեփանյանի ֆեյսբուքյան գրառումը.

Այս խաչքարաձև կոթողը գտնվում է Կոմիտաս փողոցի այգում,,,,, տարիներ շարունակ սրա խուլ մակերեսին ոչ մի դեկորատիվ ելևեջ չկար,,,գրած էր միայն ԳԱՐՈՒՆ Ա,,, Կոմիտասի համանուն երգից,,,, բավականին պոետիկ ու կոմիտասյան էր ընկալվում իր զուսպ ու խորհրդավոր վիճակում,,,,



վերջերս նկատեցի, որ սպիտակ կիսանդրի են փակցրել` իբրև թե դատարկությունը լցնող ու կոնտրսատ հնչող, բայց իրականում լռությունն ու հորինվածքը քանդող,,,, հաշվի առնելով մոտեցման անտակտությունը ու նաև առանձին քանդակի գլխառադ վիճակը` հակված եմ կարծելու, որ Թոքմաջյանի արածն է,,, էլի բալգառկային չանգռտուկներով ու լղոզած կցոններով,,, ի դեպ գլխի վրա ցայտող սպիտակը ոչ թե ձյուն է, այլ թոքմաջյանական փնթի սվաղ,,,,, գրեթե համոզված եմ, որ իր արածն է, քանի որ այգում տեղադրված է նաև նրա քանդակած Վահագն Դավթյանի արձանը, որի պատկերը հետևի կողմից ուղղակի սարսափելի է փնթի կատարողականի տեսանկյունից,,,,, իսկ թե ո՞վ է հեղինակել խաչքարաձև բնօրինակ կոթողը հետաքրքիր կլինի իմանալ,,,,,, ամիսներ առաջ եմ էս պահը նկատել ու լուսանկարել, բայց Թոքմաջյանին խնայում էի քանի դեռ վհուկին իբրև բնորդուհի չէր ընդունել: