Հոգեբան Անահիտ Հայկազունին գրում է․
«Երեկ մարզասրահում Հայկ Կոնջորյանին մոտենալով՝ ես վատ բառեր չեմ հնչեցրել ու չեմ հայհոյել, ինչպես նա է ասում: Մեր զրույցը մեկ րոպեից կարճ է տևել: Այդ ընթացքում ասացի, որ դեկտեմբերին մեր ընկեր՝ Դավիթի ծնունդն է, ով զոհվել է իրենց պատճառով պատերազմում: Նա նշեց, որ դա միայն իմ կարծիքն է ու ինձ հաջողություն մաղթեց: Ես, որպես պատասխան ասեցի, որ իրեն ոչ լավ օր, ոչ էլ հաջողություն չեմ մաղթում, քանի որ Արցախ են հանձնել: Ավելացրեցի, որ լավ կլինի քիչ երևա հանրային վայրերում, իր և իշխանության կատարած կործանիչ գործողությունների պատճառով ու որ շատերը իրեն հիշեցնելու են իրենց գործերի մասին: 10 րոպե անց նա արդեն մարզասրահում չէր, ինչից հետո իմացա, որ բողոք է ներկայացրել մարզասրահի ադմինիստրացիային իմ վերաբերյալ:
Չէի գրի այս մասին, եթե չտեսնեի նրա տեսանյութը, որտեղ ճշմարտացի չի խոսում: Իսկ ամենացավալին, որ տեսանյութում հպարտորեն նշում է, որ նոյեմբերի 9-ից հետո կրկին դուրս են եկել փողոց: Մեր ազգի ամենադաժան, մեծ կորուստներով լի օրերից մեկը ու իրենց «խիզախությունը» իրար կողք դնելը անթույլատրելի է ու աններելի: Սա ևս մեկ անգամ վկայում է, որ չկա հարգանք մեր ցավի նկատմամբ, կա միայն «աթոռից» պինդ բռնվել ու հուսալ, որ այդ աթոռը երբեք չի ընկնի:
Այն դժբախտությունը, ցավերը, կարուստները, որոնց մենք բախվել ենք այս իշախանության ներկայացուցիչների պատճառով, անչափելի են: Ու այո, ամեն անգամ իրենց տեսնելուց՝ մոտենալու եմ ու ասեմ, որ իրենք ցանկալի մարդիկ չեն հանրային վայրերում: Սա ուղղակի իշխանության մասին կռիվ չէ, սա մեր կյանքն է, ամեն մեկիս կյանքը, որը նրանք փչացրել են: Նրանք պարզապես հարկեր չեն ավելացրել, այլ մեզնից խլել են կյանքեր ու ապագա: Ու հիմա այդ կյանքերը ոչ մի արժեք չունեն իրենց համար»: