Օր առաջ պետք է ձևավորվի պայքարի օրակարգ, այլ ոչ՝ հանձնվելու․ ԱԱԾ նախկին տնօրեն

Խաղաղությունը՝ նվաճման հաշվին, եթե ընդունելի տարբերակ լիներ, ապա աշխարհում մարդիկ կդադարեին պայքարել ու կնախընտրեին՝ դյուրին, բայց անպատվաբեր ա՛յդ ճանապարհը: Այս մասին ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է ԱԱԾ նախկին տնօրեն Միքայել Համբարձումյանը։ Նա, մասնավորապես, գրել է․

«ԽԱՂԱՂՈւԹՅՈւՆ՝ նվաճման հաշվին:
Դավիթ Շահնազարյանի հետ ես չեմ աշխատել, անձնապես նրան չեմ ճանաչում:

Ավագ գործընկերներիս խոսքերից դատելով` կարող եմ փաստել, որ նա սկզբունքային, արդարամիտ ղեկավար է եղել, ով ձգտել է դիմակայել տվյալ ժամանակահատվածում ծագած խնդիրներին, ամենաթողությանը:

ԱԱԾ քննչական վարչությունում հաճախ պատմում էին, թե ինչպես է Շահնազարյանը տարաձայնության պատճառով աշխատանքից ժամանակավորապես ազատել և կադրային ռեզերվ վերցրել Ազգային անվտանգության պետական վարչության քննչական բաժնի պետ, գնդապետ Վլադիմիր Սուրենի Սարգսյանին, ով անվտանգության համակարգում և իրավաբանական հանրությունում ճանաչված ու բարձր հեղինակություն վայելող բարձրաստիճան սպա էր, սակայն, այնուհետև, կարճ ժամանակ անց, առավել դետալացված ծանոթանալով խնդրին և համոզվելով, որ Վլադիմիր Սուրենիչի դիրքորոշումը ճիշտ է, փաստարկները՝ հիմնավոր, քննչական բաժինը վերակազմավորել է վարչության և նրան նշանակել պետ:

Վերջինս այդ պաշտոնում արդյունավետությամբ շարունակել է աշխատել երկար տարիներ, ընդ որում տևական ժամանակ եղել է իմ անմիջական ղեկավարը:

Բավականին հետաքրքրական է Դավիթ Շահնազարյանի վերջին հարցազրույցը «Այսօր» TV-ին: Կարևոր արձանագրումն այն էր, որ օր առաջ պետք է ձևավորվի՝ «Մենք»-ը, այսինքն՝ պայքարի օրակարգ, այլ ոչ հանձնվելու: Մարդկանց մեջ պարզապես ոչնչացվում է դիմադրելու ցանկությունը և մտցվում է գիտակցում, որ ազգային արժանապատվությունը, շահերը, տարածքային ամբողջականությունը, ընդհանրապես ամեն-ամեն ինչ զիջելու հաշվին, ցանկացած գնով պետք է գնալ խաղաղության:

Այսինքն՝ խաղաղություն՝ նվաճման հաշվին:

Հատկանշական է, որ Շահնազարյանի այս մտահոգությունը, մոտեցումը տարբեր ֆորմատներով ձակերպվել ու պաշտպանվել են նաև երկրորդ և երրորդ նախագահների, ինչպես նաև բազմաթիվ այլ քաղաքական ուժերի, այդ թվում, նույնիսկ, Էական հակասություններ ունեցող Ազգային ժողովրդական բևեռի ու նրանց թիմակիցների կողմից: Նրանք բոլորը փաստում են, որ անթույլատրելի է մեզ նվաճելու, նվաստացնելու հաշվին խաղաղության գնալու քաղաքականությունը, որ սա պարզապես ազգային աղետ է, ողբերգություն, կործանում:

Այս մոտեցումը, գաղափարը հավանաբար պետք է հենք դառնա համազգային կոնսոլիդացիայի համար: Յուրաքանչուր հայ մարդ պիտի իմանա պարտադրված խաղության իրական գինը և սերունդների առջև պատասխանատվություն ստանձնի դրանում իր կոնկրետ դերակատարության և գործողությունների համար:

Խաղաղությունը՝ նվաճման հաշվին, եթե ընդունելի տարբերակ լիներ, ապա աշխարհում մարդիկ կդադարեին պայքարել ու կնախընտրեին՝ դյուրին, բայց անպատվաբեր ա՛յդ ճանապարհը»: