Երեք ամիս հետո Նարեկ Պողոսյանը զորացրվելու էր, բայց պայթեց պատերազմը։ 44-օրյա պատերազմը Նարեկից շատ բան տարավ՝ ընկերներ, առողջություն, հայրենի հողի մի մաս։
«Նարեկը ծար վիրավորում է ստացել, ուսահոդը չկա։ Կանտուզյա ունի, տեսողությունը, լսողությունը վատացել է։ Ինքը ուժեղ է ու չի ուզում խոսենք իր վիճակի մասին, բայց ես լռել չեմ կարող»,-ասում է Նարեկ Պողոսյանի մայրը՝ Արևիկ Օհանջանյանը։
Նախկին զինծառայողին զրկել են հաշմանդամության կարգից։ Նարեկը ֆիզիկական աշխատանքով չի կարող զբաղվել, ապրում են վարձով։ Սեփական անկյուն ունենալու երազանք ունեն, բայց պետությունը անընդհատ բարոյահոգեբանական ճնշում է գործադրում այս ընտանիքի վրա։ Արևիկ Օհանջանյանը միայն մի բան է ցանկանում՝ թող որդին առողջ լինի ու թող կարգ չտան, բայց հիմա անարդար է։
«Երկրորդ կարգ պիտի տային, չտվեցին։Բնակարան չունեցող նման կարգավիճակով տղաները հերթագրվում են, բայց իմ Նարեկին դուրս թողեցին։ Հիմա երրորդ կարգի հաշմանդամությունն էլ հանեցին։ Նարեկին ո՞նց կարելի է համարել լիարժեք առողջ մարդ, երբ բժշկական թղթերում գրված է, որ հոդի սահմանափակում ունի», -մանրամասնում է մայրը։
Նարեկը կոչումով սերժանտ է։ Հերոսական մարտական ուղի է անցել, և այդ մասին վկայել է հրամանատարը։ Տանջվում է գլխացավերից և անքնությունից, մորն արգելել է խնդիրը բարձրաձայնել․ «Ես ուղղակի չեմ կարող տեսնել ոնց է տանջվում տղաս։ Այս տարվա սեպտեմբերի մարտերին էլ՝ իր վիճակով Սյունիք գնաց։ Բացառիկ հայրենասեր է ու պահանջ չունի, բայց ես չեմ կարող չխոսել»։
Նարեկ Պողոսյանը վիրավորումը ստացել է հոկտեմբերի 1-ին՝ Մատաղիսի համար մղվող մարտերում։ Պատրաստ է նորից պաշտպանել հայրենիքի սահմաններ, որևէ զիջման հետ չի համակերպվում։ Ասում է՝ զոհված ընկերների առաջ պարտք ունի։
Լուսին Ղազարյան

