Մեր պայքարը միայն հանուն «ընդդեմի» է

Հայաստանում բոլորը բոլորին դեմ են: Ոչ մեկը հանուն ինչ-որ մեկի չի պայքարում,այլ պայքարում է ինչ-որ մեկի դեմ, դրա համար միշտ բոլորը բոլորից դժգոհ են:

Ընդդիմության մի թևն այսօր դուրս է եկել պայքարի` ընդդեմ այս իշխանությունների, որի հիմքում, եթե հավատանք ընդդիմադիրների անկեղծությանը, հանուն հայրենիքի պայքարն է: Բայց նպատակը, նախ եւ առաջ, ընդդեմ ինչ-որ անձի է, այս դեպքում` Նիկոլ Փաշինյան անունով անձի: Մարդիկ, իրականում, դեմ են Նիկոլ Փաշինյանին և համաձայն են ընդդիմության առաջ քաշած պահանջների հետ, որ այս իշխանությունները պետք է հեռանան: Բայց այդ նույն մարդիկ դեմ են նաև ընդդիմությանը, դեմ են Արթուր Վանեցյանին, դեմ են Ռոբերտ Քոչարյանին, որը Ազատության հրապարակում չէ, դեմ են Սերժ Սարգսյանին, որը ևս հրապարակում չէ, բայց մեկ է` իրենք դեմ են նրանց: Ու չկա որևէ հիմնավորում, թե ինչու են դեմ և՛ Նիկոլին, և՛ Վանեցյանին, որը ժամանակին կողմ էր Նիկոլին, և Քոչարյանին ու Սարգսյանին, և մյուսներին, որոնք դեմ են էլի Նիկոլին:

Ասում են` թող նոր դեմք գա: Բայց այդ նոր դեմքն էլ, որ գա, իրեն էլ ենք դեմ լինելու, որովհետև նա էլ ինչ-որ բանով չի գոհացնելու մեզ, հետո նրան ենք դեմ դուրս գալու, որովհետև այդ նոր դեմքն էլ, պարզվում է, մի քիչ հին է, մի քիչ նախկին է, մի քիչ թալանչի է, մի քիչ տգեղ է, մի քիչ անխելք է, մի քիչ էլ անփորձ է ու այսպես շարունակ:

Մենք ինքներս մեզ էլ ենք դեմ, որովհետև, երբ մեզ ասում են` դե արի ու դու արա, եթե մեր արածը քո դուրը չի գալիս, մենք այստեղ էլ ենք ընդդիմանում` մենք չենք կարող անել, կամ ինչո՞ւ պիտի մենք անենք, ձեզ ենք ձայն տվել, դուք էլ արեք: Իսկ հենց նրանք սկսում են անել, ընդդիմանում ենք նորից, թե ինչու եք դուք անում, թող ուրիշը գա անի: Իսկ մինչ մենք պայքարում ենք ընդդեմ բոլորի և ինքներս մեր դեմ, հարեւան երկրներում մեր պայքարի հաշվին իրենց ապագան են կառուցում` հանուն իրենց երկրի: Իսկ մենք հակառակ երեսով կործանում ենք մեր երկիրը հանուն մեր «ընդդեմի»: