Լուկաշենկոն բարձրաձայնեց աշխարհի կարծիքը մեր մասին

Բելառուսի նախագահը հայտարարելով՝ ո՞ւմ է պետք Հայաստանը, չկարողացավ թաքցնել այն, ինչ մտածում է մեր հանրապետության մասին, այդպես՝ մեր մասին, որովհետև մեր երկիրը մենք ենք՝ այն պիտանի կամ անպետք դարձնողը: Մենք իզուր ենք տվայտում, զեղումնային հակադարձում կամ վիրավորանքը հակակշռել փորձում: Փոխարենը փորձենք հասկանալ, թե ինչու է այս մարդն այս բանն ասում հիմա: Արդյո՞ք կարող էր նման արհամարհանքով մեզ անպետքություն համարել մի երկու տարի առաջ: Որպես պատասխան՝ նախ հիշեցնեմ այն հայտնի ձայնագրությունը, երբ Լուկաշենկոն Սերժ Սարգսյանին էր փոխանցում Իլհամ Ալիևի առաջարկը՝ 5 միլիարդ դոլար Արցախի 7 շրջանների դիմաց: Այդ ժամանակ Հայաստանը ոչ միայն պիտանի, ալև այնքան կարևոր էր ու որոշող, որ այդքան գումար էին առաջարկում որոշ տարածքների դիմաց, նաև իր ծանր տեղից Լուկաշենկոն միջնորդ էր հանդիսանում:

Իսկ հիմա ո՞վ ենք մենք, ո՞ւմ ենք պետք, մեր այս վիճակով կարո՞ղ ենք ուշադրություն գրավել որպես պիտանի ու արժեքավոր խաղաքար: Հաղթանակած երկրից վերածվեցինք պարտված երկրի: Արցախ ազատագրողից դարձանք Արցախ կորցրած: Հայաստանի սահմանների ամուր պաշտպանությունը փոխվեց խոցելի և խոցված անպաշտպանության: Թշնամին մեր երկիր է խուժել երկու կողմից, և մենք անկարող ենք մեր սարն ու լիճը, մեր ճանապարհը, մեր գյուղերն ու գյուղացուն պաշտպանել՝ իր տնով, արոտավայրով ու անասունների հոտով:

Կարող էինք ասել, որ սա բախտախնդիր և ձախողակ իշխանությունների մեղքն է, որոնք երջանիկ պատահականությամբ հանկարծ դարձան երկրի տերեր: Բայց մեր ժողովուրդն այս ամենի հետ հաշտվեց, հարմարվեց և անգամ ողջունեց իր կատարած ընտրությամբ՝ այդպես տեսնելով ապագան: Կատարած այս ընտրությունն էր, որ դարձրեց սպառված ու պիտանելիության ժամկետն ավարտված և՛ Հայաստանը, և՛ մեր ժողովրդին, որի ընտրած ապագան կորսված անցյալն է:

Բնական է, որ մեր երկիրն ու մեզ պետք է չնկատեն, շրջանցեն, արհամարհելի ու անպետքություն համարեն: Ծաղրանքով վերաբերվեն մի ժողովրդի, որը չի ուզում փրկվել: Նույն կարծիքն ունեն նաև մյուս երկրների ղեկավարները մեր մասին, պարզապես Լուկաշենկոն այդ կարծիքը բարձրաձայնեց: Նաև այդ երկրների համար մենք մատնացույց անելու արատ ենք: Երբ իրենց ներսում ժողովուրդը ուզում է ինչ-որ բանի դեմ ընդվզել, սթափեցնում են՝ ասելով, թե ուզո՞ւմ եք Հայաստանի օրն ընկնեք:

Հուսիկ Արա