Ադրբեջանն ու Թուրքիան են որոշելու, թե ինչպիսի զինուժ կունենա Հայաստանը

Ադրբեջանը և Հայաստանը պատրաստվում են «խաղաղության», սակայն միմյանց հետ մրցում են սպառազինության ձեռքբերման հարցում։

2020-23 թվականներին, ինչու չէ՝ նաև ներկա դրությամբ, Ադրբեջանը, համարելով իրեն Անդրկովկասի գլխավորը, որը հաղթել է հայկական պետությունների դեմ մղված պատերազմում և վերացրել դրանցից մեկը, իրեն թույլ է տալիս հաղթողի դիրքերից ելնելով հսկել, թե Հայաստանն իրեն ինչպես է պահում։

Ադրբեջանի լկտիությունը ոչ միայն որևէ դիմադրությանչի արժանանում ՀՀ ղեկավարության կողմից, այլ նաև փաստորեն խրախուսվում է, քանի որ ինչպես Նիկոլ Փաշինյանի ասույթներից պարզվում է՝ «գնացել ենք, միջազգային հանրությանն ասել ենք, որ մեր ինքնորոշման իրավունքով Ղարաբաղը պետք է լինի անկախ․․․ Մեզ թվացել է, թե հակամարտությունը տանում ենք Ադրբեջանի դեմ, բայց այս հակամարտությունը տարել ենք ամբողջ միջազգային հանրության դեմ, ինչը խելամիտ չէ․․․» և այլն ու այսպես շարունակ։

Հայաստանի ղեկավարը մեղադրում է հայերին՝ տասնամյակների ընթացքում ոչ ադեկվատ պետական մտածողության մեջ։ Բայց չի մեղադրում իրեն, որ մի ժամանակ Ստեփանակերտում գոռում էր՝ «Արցախը Հայաստան է, և վե՛րջ․․․»։

Ահա՛ այսպիսի Հայաստանին է հսկում Ադրբեջանը, դիտարկելով, օրինակ, թե մենք ինչ սպառազինություն և ումից ենք ձեռք բերում։ Ու իր համար պարզում է, որ հնդկական PITAKA և AKASH համայնքները ոչինչ չեն կարող անել Bayraktar Akinci-ի դեմ, որը հաջորդ սերնդի տակտիկական ԱԹՍ է ու մի շարք առավելություններ ունի Bayraktar TB2-ի նկատմամբ։ Ա՛յն Bayraktar TB2-ի, որը դեռ մարտական դիրք չհասած էր ոչնչացնում ռուսական ОСА ՀՕՊ-ը, որի բազայի վրա է հիմնված, օրինակ, Հայաստանի ձեռքբերած AKASH-ը։

Եվ թշնամին, որն ասում է, որ «խաղաղության» է ձգտում, համենայն դեպս իր և մեզ համար արձանագրում է, որ, այսպիսով, եթե Bayraktar TB2-ն 2020թ․ անվրեպ էր Արցախի ՀՕՊ-ի հիմնական միջոց ОСА-ի դեմ, ապա, իհարկե, Bayraktar Akinci-ն էլ կոչնչացնի Հայաստանի ՀՕՊ հիմնասյունի հավակնորդ AKASH-ը։

Իսկ ինչու՞ պետք է ադրբեջանական հարվածային միջոցները ոչնչացնեն Նիկոլ Փաշինյանի գնած հնդկա-հայկական ՀՕՊ-ը․ քանի որ էդ էր պակաս, որ պարտված Հայաստանը բանակ ունենա, իսկ այդ բանակն էլ, օրինակ՝ ՀՕՊ։

Կովկասում «ասողն» իրենք են, իրենց մեջքին էլ՝ Թուրքիան, որը մատ է թափ տալիս՝ «Ղարաբաղի օպերացիայի ավարտով հնարավորության նոր պատուհան է բացվել, և կարևոր է, որ այն չփակվի։ Հայաստանը պետք է գնահատի այս գործընթացը երկարաժամկետ ռազմավարական տեսանկյունից»։

Սա թե՛ սպառնալիք է և թե՛ ուղեցույց վասալության ճանապարհը բռնած Հայաստանի համար։

Տիգրան Աթանեսյան