Տորք Անգեղից մինչեւ Հերոստրատ-Փաշինյան

Շուրջ 10 տարի առաջ տված հարցազրույցներում հուշարձանագետ Սամվել Կարապետյանն ասում էր, որ կարելի է տեղափոխել միայն չափերով փոքր, կշռով թեթև հուշարձանները, այն էլ ժամանակավոր ապաստանավայր կամ թանգարան տանելու համար, իսկ մյուսները ոչ մի դեպքում չի կարելի տեղափոխել, որովհետեւ դրանք հուշարձան են, ոչ թե հուշանվեր: Ընդ որում, մեր երկրում օրենքն արգելում է հուշարձանների քանդումը:

Բայց Տիգրան Ավինյանի ներկայիս տեղապահ եւ ժամանակավորապես քաղաքապետ աշխատող Հրաչյա Սարգսյանի մտքով անցել է Երևանի «Վահագն Վիշապաքաղ» և «Տորք Անգեղ» հուշարձանները տեղափոխել ավելի տեսանելի վայրեր՝ իբր ավելի լայն շրջանակների համար ճանաչելի դարձնելու նպատակով:

Գրազ կգամ, որ այս իշխանության ներկայացուցիչները տեղյակ էլ չեն, թե ով է Վահագն Վիշապաքաղը կամ Տորք Անգեղը: Ոչ էլ գիտեն, թե ովքեր են հուշարձանների հեղինակները:

Հաստատ նրանք Խորենացի էլ կարդացած չեն լինի, ասենք, միջնակարգ կրթությամբ ու «Կիսաբաց լուսամուտներից» իշխող կուսակցություն գնացած ու պատգամավոր դարձած ՔՊ-ականները որտեղի՞ց այդ ամենն իմանան:

Անգամ մայրաքաղաքի որեւէ զբոսայգում մի զուգարան չկառուցած այս իշխանություններն ինչո՞ւ են ուզում ամեն ինչ քանդել, ջնջել կամ ձեւափոխել:

Եթե տեղափոխությունն այդքան կարեւոր է, ինչու, օրինակ, իբրեւ պարտության ու ապազգայնության հուշարձան Նիկոլ Փաշինյանին վարչապետի աթոռից չտեղափոխել մեղադրյալի աթոռին, չէ՞ որ դրանից երկիրն ավելի կշահի: Ի վերջո, նրա անունը պատմության մեջ մնալու է որպես պատկերավոր ասած՝ Արտեմիսի տաճարը այրած Հերոստրատ, այսինքն՝ մարդ, որ կործանեց Արցախն ու Հայաստանը ու դարձավ հազարավոր տղաների մահվան պատճառ:

Իրոք, նզովյալ լինելու հեռանկարը դաժան բան է: