Ներքին 13 րոպե առաջ - 13:00 21-11-2026

Երազա՞նք է, թե՞ խոչընդոտ. Փաշինյանը գաղտնիք բացեց

Թաթուլ Մկրտչյան

Հեղինակ

Իրարամերժ հայտարարությունները ողջամիտ կասկած են հարուցում, որ դրանցից մեկը ճշմարիտ չէ։

«Մենք հաստատել ենք խաղաղություն, և, այո՛, մենք գնում ենք խաղաղությունը վերջնական, անշրջելի, 10-ամյա, 100-ամյա դարձնելու ճանապարհով, և այդ ճանապարհին այսօր կա մի խոչընդոտ, և այդ մեկ խոչընդոտը խորհրդարանական ընդդիմությունն է»,- նոյեմբերի 20-ին ԱԺ-ում ասել է Նիկոլ Փաշինյանն իր ամփոփիչ ելույթի վերջում:

Սա ծանր մեղադրանք է։ Փաշինյանն ակնարկում է, որ ԱԺ ընդդիմությունը, խոչընդոտելով խաղաղության հաստատմանը, վատություն է անում ժողովրդին, պետությանը, տարածաշրջանին, աշխարհին։ Հետևապես՝ չարիք է, պատիժ։

Սրանից մի քանի րոպե առաջ Փաշինյանը նույն ելույթում անում է լրիվ այլ հայտարարություն. «Նրանց քաղաքական գործունեությունը մեծ բարերարություն է քաղաքական մեծամասնության համար, որովհետև այսպիսի ընդդիմություն ունենալը պարզապես երազանք է, և մենք ուրիշ առիթներով դրանում համոզվել էինք, իսկ էս երկու օրը՝ ընդհանրապես»:

Այս երկու բնորոշումներն ակնհայտ իրարամերժ են։ Եթե ընդդիմությունը խոչընդոտում է Փաշինյանի խաղաղության օրակարգին, նրա գերնպատակին, ապա չի կարող քաղաքական բարերար և երազանք որակվել։ Եվ հակառակը՝ եթե բարերար ու երազանք է, ապա չի կարող խաղաղության ճանապարհի խոչընդոտ դառնալ։

Ենթադրելի է, որ այս երկու բնորոշումներից մեկն է ճիշտ։ Կա՛մ ընդդիմությունը քաղաքական բարերար ու երազանք է, կա՛մ խաղաղության խոչընդոտ։

Խաղաղությանը խոչընդոտելու մասին պնդումը տրամաբանական է։ Եթե Սահմանադարությունը փոխվի և նախաբանից հանվի հռնչակագրին արվող հղումը, ապա հույս կա, որ խաղաղության պայմանագիրը կստորագրվի, տևական ժամանակ խաղաղություն կլինի։ Եթե ընդդիմությունը 6 քվե չի նվիրում ՔՊ-ին և թույլ չի տալիս, որ նախագիծը հանրաքվեի դրվի, ապա անուղղակի դեմ է խաղաղության պայմանագրի ստորագրմանը, հետևապես խաղաղության խոչընդոտ է։

Մյուս բնորոշումը նման պարզ հիմնավորում չունի։ Ենթադրելի է, որ ընդդիմության դիրքորոշումը այնքան շահեկան է Փաշինյանի համար, որ բնորոշվում է քաղաքական բարերարություն և երազանք։ Ինչպե՞ս է ընդդիմության դիրքորոշումը նպաստում Փաշինյանի իրական նպատակների իրագործմանը և նրա վարած քաղաքական կուրսին լեգիտիմություն հաղորդում։

Ընդդիմությունը ռուսամետ դիրքորոշում է արտահայտում։ Փաշինյանը փաստացի ռուսամետ կուրս է վարում։ Եթե ընդդիմությունն անկախության և ժողովրդավարության ջատագով լիներ, ապա Արևմուտքը կաջակցեր այդ ընդդիմությանը, և նրանք կտապալեին ռուսամետ կուրս վարող Փաշինյանին, ինչպես տապալել են հետխորհրդային մի շարք երկրներում։ Այս առումով՝ ռուսամետ ընդդիմությունը ՔՊ-ի համար քաղաքական բարերար է։

Արևմտյան դեսպաններն ու էմիսարները պարբերաբար հանդիպում են ոչ միայն քաղաքական մեծամասնության, այլև ընդդիմության հետ և տպավորություն ստանում, որ ՀՀ-ում ամենաժողովրդավար գործիչը Փաշինյանն է, հետևապես՝ վերջինիս են աջակցում ընտրություններում, ճանաչում նրա լեգիտիմությունը։ Այս առումով ևս ռուսամետ ընդդիմությունը քաղաքական բարերար ու երազանք է Փաշինյանի համար։

Իսկ ընդդիմությունն ի՞նչ է արել «էս երկու օրը», որ Փաշինյանը «ընդհանրապես» համոզվել է, որ նրանց գործունեությունը քաղաքական բարերարություն է ու երազանք։ Այս օրերին ընդդիմությունը հայտարարել է, որ 6 քվե չի տալու ՔՊ-ին Սահմանդրության նախագիծը հանարքվեի դնելու հարցում։ Բաց աղբյուրներում այլ բան չկա։ Եթե ընդդիմության այս դիրքորոշումը Փաշինյանի համար քաղաքական բարերարություն է և երազանք, ուրեմն՝ ՔՊ-ն երազում էր, որ ընդդիմությունը 6 քվե չտա և Սահմանադրությունը հանրաքվեի չդրվի, խաղաղությունը չստորագրվի, ճանապարհները չբացվեն, Ռուսաստանը վերջնականապես դուրս չգա Հայաստանից։

Կարճ ասած՝ միանշանակ պարզ չէ՝ ռուսամետ ընդդիմությունը Փաշինյանի համար խոչընդո՞տ է, թե՞ քաղաքական բարերար և երազանք։ Ողջամիտ կասկած կա, որ ընդդիմությանը քաղաքական բարերար և երազանք որակելով, Փաշինյանը ակամա գաղտնիք է բացում, որ իր համար կարևորը խաղաղությունը չէ, ոչ էլ անկախությունը կամ ժողովրդավարությունը, այլ ռուսամետ կուրսի շարունակումը քաղաքական բարերարների ռեալ աջակցությամբ։


Թաթուլ Մկրտչյան