Դերասանին հարկավոր է երեք բան՝ ձայն, ձայն, ձայն․ Պետրոս Ադամյանի հիշատակի օրն է

1891 թ. հունիսի 3-ին թերթերը գուժեցին. «Ադամյանն էլ մեռավ»:

Այսօր հայ թատրոնի շեքսպիրյան անգերազանցելի դերասանի՝ Պետրոս Ադամյանի հիշատակի օրն է։

Ախտորոշումը՝ կոկորդային կատար: Հիվանդությունը ոչ միայն խլել էր նրա երիտասարդությունը և ավյունը, այլև փչացրել էր արտիստի ամենամեծ գրավչությունը՝ ձայնը՝ թավշյա, հարուստ ձայնը, որի ելևէջները նվաղեցրել էին կանանց և սիրահարեցրել:



1888 թվականին Պոլիս հյուրախաղերի էր եկել աշխարհահռչակ դերասանուհի Սառա Բեռնարը։

Նա ճանաչված էր որպես «աշխարհի՝ երբեւիցե ապրած ամենահռչակավոր դերասանուհի», «աստվածային Սառա»: Բեռնարը խաղալու էր «Քամելիազարդ տիկինը», «Կարմեն» եւ այլ ներկայացումներում:

Պետրոս Ադամյանը ներկա է լինում նրա ներկայացումներին, իսկ ներկայացումներից հետո իր բարեկամներին ներկայացնում է տպավորությունները․ «Սառա Բեռնարը զիջում է մեր Սիրանույշին։ Նա շատ արվեստ ունի, բայց քիչ բնականություն»։

Ադամյանը ծայրահեղ վատ նյութական վիճակում էր, եկամտի միակ աղբյուրը թատրոնն էր, իսկ ի հայտ եկած կոկորդի ցավն ուժգնանում էր: Նա հոնորար էր պահանջում տարբեր միջոցառումներին իր մասնակցության համար, եւ մամուլը սկսեց նրան մեղադրել փողասիրության մեջ՝ նյարդային վիճակի մեջ գցելով արտիստին:



Ադամյանի ձայնը օր օրի նվազում էր: Սկսել էր հազալ: Բժիշկները հաստատեցին հիվանդությունը՝ թոքախտ:

Բերայում կայացած մի երեկույթի մասնակից Ադամյանի մասին մամուլում գրեցին. «Եվ ահա բեմի վրա է պ. Ադամյան. պարզ հագուստովը, մազերը՝ ծածանուտ, միշտ համակրելի.. Ձայնն արդեն մարած է, սուր եւ նվաղուն շչյուններով կելլե կոկորդեն»: Եվ հենց այդ երեկո Ադամյանը բեմից դիմեց հանդիսատեսին. «Հարցրին մի անգամ մեծ Նապոլեոնին, թե ի՞նչ է պետք կանոնավոր պատերազմ մղելու համար: «Երեք գլխավոր բան,- պատասխանել է Նապոլեոնը,- առաջին՝ դրամ, երկրորդ՝ դրամ, երրորդ՝ դրամ»: Իսկ ես հարցնում եմ ձեզ. գիտե՞ք՝ ինչ է հարկավոր դերասանին՝ իր պաշտոնը խղճմտոք կատարելու համար: Նույնպես երեք բան՝ առաջին՝ ձայն, երկրորդ՝ ձայն, երրորդ՝ ձայն»: Նա չկարողացավ շարունակել ու լուռ հեռացավ բեմից…

1989-ի դեկտեմբերին Ադամյանն արդեն անկողնուց վեր կենալ չէր կարողանում: Նրա նյութական վիճակը չափազանց ծանր էր: Ադամյանը վաճառեց ներկայացումների ժամանակ հանդիսատեսից ստացած ոսկյա եւ արծաթյա նվերները: Դրանք էլ վերջացան: Հիվանդ դերասանի մտերիմների ամոթանքից հետո Պոլսի մեծահարուստները մի քանի ոսկի հավաքեցին եւ հանձնեցին նրան: Սակայն մի օր, լսելով, որ Ադամյանին երեկոները Բոսֆորի վրա նավակով շրջելիս տեսնողներ են եղել, կանչեցին Ադամյանին մի սրճարան եւ ասացին, թե այդ փողը տվել են ոչ թե զվարճանալու, այլ բուժվելու համար: Ադամյանի համար դա հերթական հարվածն էր. թոքախտավոր դերասանին բժիշկներն էին նշանակել Բոսֆորի առողջարար օդը:

1891-ի ապրիլին Ադամյանին հիվանդանոցից դուրս գրեցին եւ դա դերասանը վերագրեց իր ապաքինվելուն: Նա անգամ որոշեց մեկնել Իտալիա՝ բուժումն այնտեղ շարունակելու: Իրականում՝ նրան հիվանդանոցում պահելն այլեւս իմաստ չուներ. բժիշկները նրան տուն էին ուղարկել՝ մահանալու: 1891 թ.-ի հունիսի 3-ին դերասանը մահացավ: