Այն, ինչ կարելի է Զևսին, չի կարելի եզին

Հիշո՞ւմ եք՝ ինչպես էին նախկին իշխանություներն արդարացնում իրենց թիմակիցների «սխրագործությունները»։ Մեկը զանգովի արդարադատություն էր փորձում իրականացնել, մյուսը մի տեղ կոռուպցիոն սկանդալի մեջ էր հայտնվում, երրորդը գողական ռազբորկաների հերոս էր դառնում կրակելով ու սպանելով, ու այդ ամենը նախկինները կա՛մ արդարացնում էին, կա՛մ համեստորեն լռում՝ հորդորելով սպասել նախաքննության ավարտին։ Հիմա նույնը սրանք են անում՝ նախկիններից ավելի վատ ներկաները։

Գագիկ Ջհանգիրյանն իր հայտնի ձայնագրության մեջ ակնհայտորեն միջամտում է արդարադատությանը, հասկացնում, որ վերևներից հրահանգ ունի՝ Վարդազարյանին համոզելու, որ նա հրաժարական տա, դատավորի բարձր դիրքերից հայհոյանքներ է հնչեցնում, սպառնում, շանտաժ անում։ Նորմալ, օրինական երկրում Ջհանգիրյանի այս վարքը նախ հաջորդ րոպեին կստանար քաղաքական կոշտ գնահատական՝ օրվա իշխանության կողմից, ապա դրան կհետևեր իրավական գործընթաց՝ պարտադիր Ջհանգիրյանին լիազորություններից զրկելու ելքով։ Բայց քանի որ մենք գտնվում ենք մի երկրում, որի իխանությունները Նիկոլ Փաշինյանն ու նրա ձևավորած սպասարկուներն են, որոնք թքած ունեն օրենքի, օրինականության ու բարոյականության վրա, նրանք հերթով հայտարարում են, թե ոչինչ չեն կարող ասել, քննություն է ընթանում, պետք է սպասել իրավապահ մարմինների գնահատակնին։ Նույնը ասել էր իբրև թե անկախ նախագահ, «Սահմանադրության պահապան» Վահագն Խաչատուրյանը։

Իսկ երբ քաղաքական հրահանգով ընդդիմադիրների գլխին են գործեր հարուցում, այդ նուն ՔՊ-ականները, իրար հերթ չտալով, շտապում են կոշտ գնահատականներ հնչեցնել՝ շատ հաճախ խախտելով անձի անմեղության կանխավարկածն ու չսպասելով իրավապահների գնահատականին։ Այսինքն՝ իրենց ամեն ինչ կարելի է, մյուսներին՝ ոչ։ Այս երկակի ստանդարտները մի օր կոշտ ձևով իրենց դեմ են շուռ գալու։ Այդ ժամանակ այսօրվա ՔՊ-ականները խնդրել-աղաչելու են, որ հանրությունն իրենց նկատմամբ անաչառ վերաբերմունք ցուցաբերի, չշտապի իրենց չարագործություններին գնահատական տալ, մի քիչ մեղմ վարվի իրենց հետ։ Այս ամենը նրանք չեն գիտակցում, որովհետև լկտի են, ամբարտավան և անխելք։