Վանեցյանի քայլը երկակի բնույթ ունի

Արթուր Վանեցյանը երեկ իր մանդատը վայր դրեց, և համացանցը ողողվեց նրան մեծարող, տեղ-տեղ էլ՝ քննադատող մեկնաբանություններով։ Իրականում քննադատելու շատ բան չկա․ մարդը խոստացել էր, որ եթե Նիկոլը փողոցային պայքարի արդյունքում չհեռանա, ինքը մանդատը վայր է դնելու։ Այս իմաստով Վանեցյանն իր խոսքի տերը եղավ, տղամարդավարի ասաց ու արեց։ Ու քանի որ տղամարդկությունը, խոսքի տեր լինելը մեր իրականությունում և հատկապես քաղաքական դաշտում գնալով հազվադեպ հանդիպող երևույթ են դառնում, Վանեցյանի այդ քայլը էքսկլյուզիվ բնույթ ստացավ։ Չէ՞ որ վաղուց չէինք հանդիպել քաղաքական գործչի, որն իր խոսքի տերն է լինում։

Բայց Վանեցյանը թող միակ խոսքի տերը եղած տղամարդու տիտղոսով շատ չուրախանա, քանի որ նրա արարքի տակ նաև թաքնված շերտեր կան, որոնք մտածելու տեղիք են տալիս։ Օրինակ՝ Վանեցյանը չգիտե՞ր, որ շարժումը տապալվելու է, և Նիկոլն էլ մնալու է, չի հեռանալու։ Վստահաբար գիտեր։ Հաշվի առնելով, թե ովքեր են հարթակում և ինչ են ասում, այս շարժումը չէր կարող հաջողություն ունենալ։ Իսկ եթե գիտեր, այդ դեպքում ինչո՞ւ եկավ ու նստեց Ազատության հրապարակում ու «ստիպեց», որ Իշխան Սաղաթելյանն ու հանրապետականներն էլ գան, միանան իրեն, հետո առանձնանան և առանձին շարժում սկսեն, ինքն էլ կողքից դամ քաշի։ Իսկ հիմա էլ հայտարարում է «Դիմադրության» շարժումից դուրս գալու մասին։

Ստացվում է՝ իր պայքարի ընկերներին մենակ է թողնում ու «թռնում» նրանց վրայից։ Կամ էլ պայքարի ընկերներն են իրենց քայլերով «ստիպել», որ Վանեցյանը դուրս գա։ Իսկ այն, որ պատգամավորական մանդատն այսօր այդ անձանց ոչ մեկին ոչինչ չի տալու՝ բացի ձևական պատգամավոր կոչվելուց, դա վաղուց էր պարզ, և Վանեցյանն էլ դա իր քայլով ապացուցեց։ Տարոսը մյուսներին, որոնք ամեն օր հայտարարում են, թե «կառչած չեն իրենց մանդատներից», բայց դա անհրաժեշտ պահի կարող է իրենց պետք գալ։