Աղբի համար «կռիվ» տվողները

Նուբարաշենի աղբավայրում է արդեն 56 տարի կուտակվում մայրաքաղաքի ու հարակից բնակավայրերի ամբողջ աղբը: Աղբավայրի հազվադեպ այցելուներին այստեղ առաջինը դիմավորում են աղբանոցի վրա երամներով պտտվող թռչունները: Հետո արդեն անկոչ հյուրերից դժգոհում են այստեղ աղբի տեսակավորմամբ զբաղվող ոչ այնքան բարեհամբույր մարդիկ, որոնք վիրավորական արտահայտություններով, երբեմն հայհոյանքներով ու սպառնալիքներով պահանջում են լքել իրենց տարածքը:

Բանն այն է, որ Նուբարաշենի աղբավայրում հատկապես վերջին տարիներին մարդկանց որոշ խմբեր ազատ գնում, իրենց համար ցանկալի իրերը՝ կենցաղայինից մինչև շշեր, վերցնում և օգտագործում են տարբեր նպատակներով. մի մասը՝ վաճառքի, մյուսը՝ անձնական շահագործման համար։

Oragir.news-ը զրուցեց Նուբարաշենի աղբավայրի անվտանգության աշխատակցի հետ՝ հարցնելով, թե արդյո՞ք թույլատրվում է մարդկանց ազատ մուտքն աղբավայր, և արդյո՞ք մարդիկ աղբի համար կռվում են: Վերջինս սկզբում տարակուսելով պատասխանեց, որ որևէ մեկին չի տեսել տարածքում, ապա ասաց, որ պետք է տնօրենի հետ խոսի, հետո մեզ թույլ տան տարածքը նկարահանել։ Իհարկե, տնօրենն այդպես էլ թույլ չտվեց նկարահանում իրականացնել Նուբարաշենի աղբավայրում, բայց ֆիքսված կադրերից ակնհայտ է, որ աղբը տեսակավորվել էր։

«Չկա նման բան, բացառվում է, որ աղբ բերողներն իրար հետ կռիվ անեն, ես չեմ լսել նման բան, երեք ամիս է՝ էստեղ եմ, նման բան չեմ տեսել»,- ասաց մեր զրուցակիցը։

Հարցին, թե վախենո՞ւմ է, որ ասելու դեպքում իրեն աշխատանքից կազատեն, խոստովանեց. «Դե, աղբը բոլորինն է, տարածքը բոլորինն է, էդ տնօրենից կարաք մենակ իմանաք, չկա էն պատասխանատու մարդը, բացի իրենից, որ կարող է իմանալ դա։ Կա բրիգադիր, ինչ-որ տեխնիկա աշխատացնող, ասենք՝ զիբիլի մեքենան տեղավորող, իսկ ներկա դրությամբ այդ մարդիկ այս ժամին չեն աշխատում։ Բայց առավոտները որ գալիս եմ, մեկ-մեկ տեսնում եմ մարդկանց, որ շշեր-մշեր են հավաքում, դիվիդի ա, բան ա, կահույք էլ կա, տանում են։ Տանում են «Քռչի բազառ»՝ ծախելու հիմա։ Իմ անվտանգության ֆունկցիան մի քիչ ուրիշ ա, էլի, ստեղ ամեն մեկս մեր գործի պատասխանատուն ենք։ Ես ավել բան չեմ կարող ասեմ, կարող է ինձ աշխատանքից հանեն»։

Հարցին՝ եղե՞լ է դեպք, որ աղբի համար կռվողներին փորձի իրարից բաժանել, բազմաբովանդակ ժպտաց՝ ասելով. «Էդ բոմժերն արդեն գնացել են, հիմա ստեղ չեն, առավոտներն են հիմնականում գալիս։ Մեզ ի՞նչ կարան անեն, բա ես ինչի՞ համար եմ ստեղ կանգնած, իրենք որ կռվում են, մի բան էլ ես եմ մոտենում, բաժանում իրենց։ Ներքևի պլաշադկեքում էլ կան, իջեք, նայեք»։

Փաստորեն Նուբարաշենի աղբավայրի խնդիրը լուծելու ջանքերը մինչ օրս ոչ միայն ցանկալի արդյունք չեն տվել, այլև, ըստ էության, չեն էլ իրագործվել, ավելին՝ դրանց գումարվել է նաև վերահսկման խնդիրը։

Քնարիկ Պետրոսյան