Թուրքական խաղաղասիրությունից մինչև կարմիր վարտիքներ

Թուրքիայի դրոշի ներկայիս տեսքը վերցված է Օսմանյան դրոշից, փոքր եղբայր Ադրբեջանի դրոշը ևս հիշեցնում է թուրքական դրոշը: 21-րդ դարն է, սակայն հայերի ու հայկական մշակութային ժառանգության հանդեպ թուրքական տրամադրությունները չեն փոխվել: Օրինակները բերելու հարկ չկա: Դեռ երեկ 44-օրյա պատերազմ էր:

Չնայած սրան՝ թուրքական լիրան ու SOCAR-ի բենզինը գրգռել են իշխանական ու իշխանամերձ շրջանակների ախորժակը: Օրինակ՝ թուրքական խաղաղասիրությամբ հիվանդ, իրականում բիզնես հետաքրքրություններ ունեցող Խաչատուր Սուքիասյանը արդեն թուրքերին տեղավորում է Գյումրիի հիվանդանոցներում բուժվելու, բանակի հաշվին կյանքը դասավորած գեներալ Գագիկ Մելքոնյանը նեղսրտում է, թե «100 տարի մեր ուղեղի մեջ մտցրել են, որ թուրքերը թշնամիներ են», «բանաքայլած» Ռուբեն Ռուբինյանն ԱԺ ամբիոնից հոխորտում է, թե ինչ կուզեն՝ կխոսեն: ՀՀ վաստակավոր արտիստուհի Աննա Մայիլյանն առաջարկում է կեղծ «քիրվայությունից» եկող վտանգների դեմ գործի դնել ադեկվատ մարդկանց գենետիկ հիշողությունը:

Նա ասում է, որ իր պապիկի ընտանիքին թուրքերն այրել են, ու ինքը միակը չէ, որ նման ողբերգական պատմության «ժառանգորդ» է: Երգչուհու և նրա նման շատերի համար տարօրինակ է, որ թուրքերն ասում են՝ մոռացեք Ցեղասպանությունը, ու ձեր համար լավ կլինի: Թուրքասերները պատրաստ են մոռանալ, գուցե նաև ֆես կրել՝ ի նշան Նիկոլի հայտարարած խաղաղ զարգացման դարաշրջանի մեկնարկի: Թերևս կարմիր վարտիք էլ հագնեն, հատկապես որ թուրքերն Ամանորից առաջ սովորություն ունեն կարմիր վարտիք գնել: Հավանաբար պատճառն այն է,որ իրենց դրոշի գույնի ու արյան ծարավի հետ է ասոցացվում: Հուսանք՝ Սողոմոն Թեհլերյանին ու մյուսներին կրկին չեն դատի այլ վճռի կայացմամբ:

Արեգ Արևյան

Լուսանկարում՝ թուրքերը կարմիր վարտիքներ են գնում Ամանորից առաջ