Երգչուհի Լիլիթ Բլեյանի ֆեյսբուքյան գրառումը.
Ես Նարիկոյի պատմությունը որպես նկար եմ դնում իմ պատին, որ մնա։ Սա արցախցի մի երեխայի մանկության պատմությունը չի, սա մեր անկախ երկրի մանկության պատմությունն է` իր ցավով, արյունով, հույսերով։
Ջնջել սեփական երկրի մանկությունը, հրաժարվել ինքդ քեզնից, դա վիրահատություն չէ, դա էֆթանազիա է, գիտակցո՞ւմ ես դու էդքանը, ջնջո'ղ։
Ջնջել-սկսել երկիրը սեփական, զրոյական կետից։ Դա որևէ մեկը մինչև վերջ պատկերացնո՞ւմ է։
Զրոները, երևի, պատկերացնում են։
Բայց նրանք, ովքեր իրենց արմատները զգում են մինչև էն կորած, կանաչ սարերի խորքը, մինչև էն կորած, թրթռան գետի ակունքը, մինչև էն անծայր հորիզոնի ամենածայրը - նրանք չունեն զրոյական կետ։
Նրանց, մեր ամե'ն նախորդ կետից առաջ մեր նախորդների պատմությունն է։ Էդպես հոսում է պատմության բարդ, անհարթ գետը` թռչելով մեր բարդ, անհարթ երկրի քարոտ ճամփաներով։
Ու դրա բոլոր քարերը, բոլոր անկումները, բոլոր արնոտված վերքերը մերն են։
Ջնջել-սկսել երկիրը զրոյից, հա՞, էդ եք որոշել։
Քանի՞ զրո է միանում այդ արշավին։ Քանի՞սն են պատրաստ ընտրարշավը վերածել սեփական երկրի, սեփական ժողովրդի Զրոյացման արշավին։