Ապրիլյան քառօրյա պատերազմից անցել է տասը տարի։ Տարիներ, որոնք պետք է լցված լինեին հիշողությամբ, գնահատանքով և պետական ուշադրությամբ։ Սակայն իրականությունը հաճախ այլ պատկեր է ցույց տալիս։
Այսօր Շիրակի պանթեոնում լռություն էր։ Այն լռությունը, որը սովորաբար խոսում է ավելին, քան ցանկացած ելույթ։
Այստեղ էին միայն զոհվածների հարազատները, մի քանի քաղաքացիներ և նրանք, ովքեր իրենց պարտքն են համարում հիշել առանց հրավերի։ Պաշտոնյաների ներկայությունը, սակայն, չէր նկատվում։
Տասը տարի անց հարցը մնում է նույնը՝ արդյո՞ք հիշողությունը պետք է պայմանավորված լինի օրացույցով կամ տեսախցիկներով։ Արդյո՞ք հերոսներին հիշում են միայն պաշտոնական միջոցառումների ժամանակ, թե՞ այդ հիշողությունը պետք է լինի շարունակական ու անկեղծ։
Տեսանյութ։