Ուսուցիչների կամավոր ատեստավորման և դրա արդյունքում աշխատավարձերի բարձրացման ֆոնին հարց է առաջանում՝ ինչո՞ւ նույն մեխանիզմը չի կիրառվում պետական կառավարման մյուս ոլորտներում, մասնավորապես՝ իրավապահ համակարգում, դատախազների և դատավորների դեպքում։
Oragir.News-ի հետ զրույցում կրթության փորձագետ Ատոմ Մխիթարյանը նշել է, որ ոստիկանների և զինվորականների դեպքում ատեստավորման համակարգ գոյություն ունի, սակայն այն հիմնականում ներառում է ֆիզիկական պատրաստվածության ստուգումներ և երկար տարիներ կիրառվել է պարտադիր ձևաչափով։
Նրա խոսքով՝ ոստիկանների դեպքում վերջին տարիներին փորձ է արվում ներդնել նաև կամավոր ատեստավորման մեխանիզմներ, որոնք կարող են ազդել աշխատավարձի վրա, սակայն այդ գործընթացը դեռևս համատարած բնույթ չի կրում և ամբողջությամբ չի գործում այնպես, ինչպես կրթական համակարգում։
Միևնույն ժամանակ, դատախազների և դատավորների համար նման կամավոր ատեստավորման համակարգ առկա չէ։
Ատոմ Մխիթարյանը կարծում է, որ ներկայիս մոտեցումը արդարացված չէ․
«Սա անհավասարության զգացողություն և իրական անհավասարություն է ստեղծում պետական համակարգում։ Այդ ատեստավորումները որևէ կապ չունեն տվյալ անձանց մասնագիտական հմտությունների և կարողությունների հետ։ Մարդը կարող է գնալ, թեստի հարցերին պատասխանել, բայց դրանից ո՛չ նրա գործելաոճն է փոխվում, ո՛չ մասնագիտական կարողությունները, ո՛չ էլ իրական որակը»։
Նա նաև նշել է, որ ատեստավորման կարգերը հաճախ փոփոխվում են՝ չձևավորելով կայուն համակարգ։ Փորձագետի գնահատմամբ՝ նման որոշումները Հայաստանում հաճախ ընդունվում են կենտրոնացված ձևով՝ առանց համապարփակ հաշվարկների և հավասար մոտեցման բոլոր պետական ոլորտների նկատմամբ։
Անդրադառնալով նաև վեթինգի թեմային՝ Ատոմ Մխիթարյանը նշել է, որ խոսքը նախատեսված էր որպես զտման գործընթաց․
«Վեթինգը պետք է ենթադրեր զտում, քննություններ, և այն, որ որոշ մարդիկ դուրս կմնային համակարգից, սակայն այդ գործընթացը, փաստացի՝ այդպես էլ ամբողջությամբ չիրականացվեց»,- ասել է նա։