Բաքվում հայ գերիները տանջվում են, իսկ ՄԱԿ-ում ՀՀ ներկայացուցիչը մոռացել է իր առաքելությունը

Հայ պատանդների տանջանքները Բաքվի բանտերում և նրանց շինծու դատավարություններն այնտեղ շարունակվում են։

Բաքվում պահվող հայ ռազմագերիները ենթարկվում են խոշտանգումների. Ռուբեն Վարդանյանի դեմքին հայտնվել էին կապտուկներ, իսկ Բակո Սահակյանի ատամները ջարդված էին։

Հայ պատանդների խոշտանգումները թույլ չտալու համար, էլ չենք խոսում նրանց հայրենիք վերադարձնելու մասին, Հայաստանի իշխանությունը կարծես թե չի շտապում ինչ-որ ջանքեր գործադրել։

Հայ ռազմագերիների վերադարձի հարցով հանրությունը մեկընդմեջ բողոքի ակցիաներ է իրականացնում կառավարության շենքի մոտ, ԱԳՆ-ի դիմաց, տարբեր երկրների դեսպանատների դիմաց և իհարկե ՄԱԿ-ի հայաստանյան գրասենյակի դիմաց։

Եվ հենց այստեղ է ի հայտ գալիս իրական խնդիրը. Հայաստանը ՄԱԿ-ի անդամ երկիր է, Նյու-Յորքում ունի մշտական առաքելություն, սակայն դժվար թե հանրության շրջանում գտվեն շատերը, ովքեր անուններով կիմանան այդ գրասենյակի կամ դրա յոթ հոգանոց խմբի անունները։

Հստակ է մի բան, այս մարդկանց գրեթե ոչ ոք չի ճանաչում մեկ պարզ պատճառով` նրանք երբեք չեն խոսել, չեն բարձրաձայնել Հայաստանի խնդիրների, հայ ռազմագերիների խոշտանգումների կամ նրանց վերադարձի մասին։ Իսկ թե ինչու, դժվար չէ հասկանալ։

Նույնիսկ Արցախի նախկին պետնախարար Ռուբեն Վարդանյանի հացադուլի օրերին այս գրասենյակի ղեկավար Մհեր Մարգարյանը ոչ մի խոսք չի հնչեցրել Ռուբեն Վարդանյանի մասին, չնայած որ կարող էր և պարտավոր էր։

Այս «անհայտ պաշտոնյան» կարող էր պահանջել, որ ՄԱԿ-ը պատվիրակություն ուղարկի Բաքվի բանտ կամ դատարան, մասնակցելու հայ պատանդների դատավարություններին, տեսնվելու նրանց հետ, սակայն այս ուղղությամբ ևս ոչինչ չի արվել։

Իսկ հիմա հարց է առաջանում, թե ինչ արդյունք կարելի է սպասել ՄԱԿ-ի հայաստանյան գրասենյակի դիմաց բողոքի ակցիա իրականացնելուց, երբ ՄԱԿ-ի սրտում գտնվող ՀՀ առաքելության ղեկավարը մատնված է անգործության։

Մինչև մեր պատանդները Բաքվի բանտերում տառապում են, Ադրբեջանը հնարավոր ագրեսիա է նախապատրաստում, ՄԱԿ-ում ՀՀ ներկայացուցիչը մոռացել է, թե որն է իր առաքելությունը։