Ես ափսոսում եմ, դա լավ հաստատություն էր․ Լարիսա Ալավերդյանը՝ ՄԻՊ թեկնածուի մասին

Ես միշտ կողմնակից եմ եղել, որ ի սկզբանե պաշտոնների առաջադրելիս մենք լինենք ավելի սպասողական վիճակում, քան քննադատական, բայց մի բան պետք է ասեմ, որ ասել եմ նաև Քրիստինե Գրիգորյանի՝ Մարդու իրավունքների պաշտպան առաջադրման ժամանակ, օրենքի մեջ գրված է, որ անձը, որ պետք է թեկնածու լինի, կամ հետագայում ընտրվի՝ պետք է անպայման հասարակությանը ծանոթ լինի՝ իր իրավապաշտպան աշխատանքով։

Բայց ոչ Քրիստինե Գրիգորյանի ժամանակ էր այդպես, ոչ էլ հիմա։ Այս մասին Oragir.News-ի հետ զրույցում ասաց Հայաստանի առաջին ՄԻՊ Լարիեսա Ալավերդյանն՝ անդրադառնալով ՔՊ-ի կողմից Անահիտ Մանասյանի առաջադրմանը ՄԻՊ պաշտոնում։

«Ես կցանկանայի, որ օրենքի նորմը ընկալվեր ոչ թե որպես բարի ցանկություն, այլ որպես պարտադրանք, դա պայմաններից մեկն է, ես դա կարևորում եմ, քանի որ ի վերջո հասարակությանը հայտնի լինելը ինչ-որ չափով ապահովում է որակյալ աշխատանք։ Եթե հասարակությունը արդեն ճանաչում է մարդուն՝ որպես իրավապաշտպան վստահում է, դա ոչ թե սահմանափակում է, այլ ՄԻՊ-ի անկախության երաշխիքներից մեկն է։

Մինչդեռ, այդ նորմն ընկալվում է որպես բարի ցանկություն, բայց դա այդպես չէ, դա պայման է, ոչ թե ցանկություն, ես այդ առումով անհանգիստ եմ, որ չունենալով այդպիսի երաշխիքներից մեկը՝ նա կարող է իրականացնել իր աշխատանքը պատշաճ ձևով՝ գործադիրից անկախ»։

Նա ընդգծեց, որ եթե այս առաջին պայմանը չի ապահովվում՝ ապագա ՄԻՊ-ը հայտնվում է ոչ շահեկան վիճակում։

«Այս թեկնածուի ներկա պաշտոնը արդեն ենթադրում է, որ նա վստահություն է վայելում ոչ թե հասարակության շրջանում, որին անծանոթ է, այլ իշխանության կողմից։ Իհարկե, հետագայում դա դառնում է կաշկանդող հանգամանք՝ իր անկախ գործունեությունն իրականացնելու համար։ Այս առումով նա շահեկան վիճակում չէ։

Այս դեպքում՝ և հասարակությունն է զրկված լինում անկախ ՄԻՊ ունենալու հնարավորությունից, և իշխանությունն է իզուր իր վրա խոսակցություն բերում, որովհետև չի ուզում ուենալ իրականում անկախ պաշտոնատար անձ։

Ատացվում է, որ նպատակը արդյունավետությունը չէ։ Ես ափսոսում եմ, դա լավ հաստատություն էր և չարժե նման վերաբերմունքի արժանանացնել»։