Գուրգեն Մահարին և Վարդան Աճեմյանը՝ առաջին անգամ թատրոնում

Գրող Գուրգեն Մահարու և ռեժիսոր Վարդան Աճեմյանի հայրերը հորեղբոր որդիներ էին։ Նրանք Վանում ապրում էին միևնույն տանը՝ տարբեր հարկաբաժիններում։

Վարդանը Գուրգենից փոքր էր, սակայն քանի որ խելացի ու հասուն էր, ապա տարիքային տարբերությունն առանձնապես չէր զգացվում։

Նրանք երկուսն էլ չէին սիրում մանկական խաղերը։ Ժամերով կարող էին նստել իրենց փողոցում, հետևել փողոցի անցուդարձին ու երազել։

«Ինչի՞ մասին էինք երազում, ես հիմա չեմ հիշում…»,- խոստովանում է Գուրգեն Մահարին: Բայց նրա հիշողության մեջ շատ ավելի կարևոր ու տպավորիչ պատմություններ էին պահպանվել։

Նա գրում է.

«Իմ հիշողության մեջ թարմ է մնացել այն օրը, երբ Վարդանի հայրը՝ Պանտիչը, մեզ երկուսիս թատրոն տարավ: Պաշտոնական կարգերից դուրս երեք աթոռ դրեցին, որոնք գրավեցինք ես, Վարդանն ու Օննիկը:

Օննիկը Վարդանի մորեղբոր որդին էր, նա եկել էր տեսնելու հորը՝ Կարապետ Աճեմ-Խաչոյանին՝ Յագոյի դերում:

Ներկայացումը սկսվեց. հիշողությանս մեջ մնացել են բարձրահասակ Օթելլոյի սև դեմքը, նրա շուրջը պտտվող կարճահասակ Յագոն… հիշում եմ, երբ Օթելլոն հարձակվեց Յագոյի վրա և ինչ-որ փաստեր պահանջեց, Օննիկը ճչաց և լաց ու շիվան բարձրացրեց: Վարդանը, որը նույնպես հուզված էր, խորը շունչ քաշեց ու տխրեց:

Ընդմիջմանը մոտեցավ Պանտիչը, բռնեց Օննիկի ձեքից և տարավ կուլիսներ: Քիչ անց Օննիկը վերադարձավ արցունքոտ աչքերով և ժպիտով ու գրավեց իր տեղը:

-Սութ խաղ ի՜, -ասաց նա: Կարապետ աղեն խաղալուց հետո կլվացվի, իր շորեր կհագնի, կերթանք տուն՝ չայ կխմենք…

Վարդանը լարվեց ու առարկեց.

-Սութ չի՛, թատրոն ի՛,- ասաց նա:

-Թատրոն սու՛թ ի, – պնդեց Օննիկը:

Իսկ երբ վերջին գործողության ժամանակ Կարապետ աղա-Յագոն փռվեց բեմի վրա, իսկ Օննիկը նորից սկսեց արցունք թափել, Վարդանը, փոխանակ Օննիկին մխիթարելու, ինձ հարցրեց.
-Ապա, որ սութ ի, ինչու՞ կուլլա…

Հարցը տրամաբանական էր»: