Գյուղացին ու գործարարը նորից մնացին անտեր վիճակում

Լարսը նորից փակվել է, ասում են՝ տասը օրով։ Պատճառը ճանապարհի փլուզումն է, որն անանցանելի է դարձրել առանց այդ էլ դժվարանցանելի այդ հատվածը։ Այսինքն՝ իբր շատ լավ վիճակում էր, հիմա էլ՝ ամբողջությամբ է փակվել։

Ռուս-ուկրաինական պատերազմի մեկնարկից սկսած՝ Լարսում բեռնատարների հոսքերը կտրուկ ավելացան, ու այսօր այդ տարածքում հազարավոր բեռնատարների կուտակումներ են։ Միայն մարդատար մեքենաներն էին կարողանում հնարավորինս արագ անցնել։ Հիմա նրանք էլ չեն կարող։ Բայց խնդիրը մարդատար մեքենաներն ու ուղևորսահոսքը չեն, այլ բեռնափոխադրումների հարցն է, որ էլ ավելի սրվեց այս սեզոնին։

Հազիվ էին կարողացել մերոնք վրացիների հետ լեզու գտնել, որ արագ փչացող ապրանքներ, դրանց թվում՝ ծիրան տեղափոխող հայկական բեռնատարներն արագ անցնեն Վրաստանի տարածքով ու մոտենան սահմանին, հիմա էլ ճանապարհի պատճառով ամբողջությամբ փակվեց։ Իսկ կառավարությունը դարձյալ ոչինչ չի ձեռնարկում գյուղացուն, տնտեսվարողին օժանդակելու համար։ Ծիրան արտահանողները կանգնել են փաստի առաջ․ չեն կարող բերքը օրերով պահել, որոշ դեպքերում փոխանցումներն արդեն արվել են, պետք է ապրանք ուղարկեն ու չեն կարողանում։ Իսկ այլընտրանքային ճանապարհ գոյություն չունի։ Թեև մի երկրում, որտեղ փակել են գյուղատնտեսության ու տրանսպորտի նախարարությունները, ո՞վ պետք է տրանսպորտի ու գյուղատնտեսության կամ լոգիստների ու գյուղատնտեսների հարցերը լուծի։

Երբ նախկինների օրոք այդ հարցերով զբաղվող նախարարություններ կային, դա պատահական չէր․ նրա համար էր արված, որ այսպիսի իրավիճակներում գոնե դիմելու, մունանթ գալու տեղ ունենային։ Հիմա դրանից էլ են զրկել մեզ։ Մենք ամբողջովին մնացել ենք անտեր վիճակում և փաստացի շրջափակման մեջ ենք հիմա։ Թուրքիայով ու Ադրբեջանով սահմանը փակ է, չենք կարող անցնել, և ցամաքով արտաքին աշխարհի հետ կապող միակ ճանապարհն էլ անորոշ ժամանակով փակվել է։ Ու որ, Աստված մի արասցե, պատերազմ սկսվի, մենք ուղղակի կհայտնվենք տոտալ շրջափակման մեջ։ Իսկ հայրենի կառավարությունը շարունակում է գործարարների ականջներից լապշա կախել, իբրև թե ամեն ինչ անում են, որ օգնեն գործարարին, նաև գյուղացուն ու գյուղատնտեսին։