Երբ քաղաքականացվում են դիրիժորական փայտիկն ու Քովիդը

Քաղաքականությունը խժռում է արվեստագետներին: Նրանք երեխայի նման են՝ դատարկ բաներով ուրախացող, ու նրանց կարելի է շատ արագ փչացնել, կամ նրանք կարող են ինքնակամ փչանալ: Բայց մեծ քաղաքականությունն ու պատերազմ ավելի դաժան են, կարող են խաչ քաշել նրանց անցած ուղու ու փառքի վրա:

Օրինակ՝ Նյու Յորքի «Քարնեգի հոլը» հանել է ռուսաստանցի աշխարհահռչակ դիրիժոր Վալերի Գերգիևի և վիրտուոզ դաշնակահար Դենիս Մացուևի ելույթները: Որոշումը ոչ թե երաժշտական է, այլ քաղաքական: Պատժամիջոցները, փաստորեն, դիրիժորական փայտիկի ու դաշնամուրի ստեղների վրա էլ են տարածվում:

Եվ սա այն դեպքում, երբ Գերգիևն իր ներկայությամբ բազմիցս պատվել է աշխարհի ամենահայտնի համերգասրահները, համագործակցել Քովենթ Գարդեն, Լա Սկալա, Փարիզի և այլ օպերային թատրոնների հետ, ղեկավարել լեգենդար նվագախմբեր: Սակայն սա անգամ ռուսական մեկ ռուբլու նշանակություն չունի ռուս-ուկրաինական պատերազմի համատեքստում ու ընդհանրապես երկբևեռ աշխարհի ձևավորման գործընթացներում: Գերտերությունների ղեկավարների ցանկությամբ ու ճաշակով արվեստագետների հետ վարվում են ինչպես Քովիդի դեմ պատվաստանյութերի հետ. ամեն երկիր ունի իր ընդունելի պատվաստանյութերը:

Այս պարագայում էլ որոշումը քաղաքական է և ոչ թե առողջապահական: Իսկ մեծ քաղաքականության դեպքում բոլորը շախմատի ֆիգուրներ են, որոնց խաղից հետո փակում են նույն տուփի մեջ… Այնպես որ փլվում է միֆը, թե արվեստը սահմաններ չի ճանաչում:

Արեգ Արևյան