Ստեփանակերտի անտառներում սոված, անձրևի տակ անցկացնելուց հետո սեպտեմբերի 26-ին լքեցինք Արցախը․ զոհվածի այրի

«Սեպտեմբերի 19-ին, երբ սկսվեց հրետակոծությունը, մի պահ ինձ թվաց, որ փրկարարներն են ականապայթեցման աշխատանքներ իրականացնում: Սովորաբար նման դեպքերում հաղորդագրույուններ էինք ստանում։ Ստուգեցի հեռախոս՝ ԱԻՆ-ի հաղորդագրությունը չգտա, բայց արդեն դիմացի անտառներից լսվող հրթիռակոծության ձայներից գյուղը խառնվել էր իրար»,- Oragir.News-ի հետ զրույցում պատմում է Արցախից բռնի տեղահանված, զոհվածի այրի Մելինե Սարգսյանը։

Մելինեի ամուսինը զոհվել է պատերազմի առաջին օրը, բայց իրենց այդ մասին տեղեկացրել են հաջորդ օրը՝ սեպտեմբերի 20-ին։

«Սկզբից ասացին, որ ամուսինս վիրավոր է, ուրախացանք, որ գոնե ողջ է մնացել: Եղբայրն էլ Արցախյան առաջին պատերազմում էր զոհվել։ Այդ օրերին, ում հարազատը վիրավոր էր, համարվում էր, որ բախտավոր աստղի տակ է ծնվել, փառք էինք տալիս Աստծուն »,- ասում է Մելինեն, ով րոպեների ընթացքում է լքել հայրենի գյուղը՝ Ակնաբերդը։

«Պատերազմի հաջորդ օրը համայնքապետը հայտարարեց, որ մինչև ժամը 13։00-ն պիտի լքենք Ակնաբերդը: Ճիշտ է, մեզ տրամադրեցին վառելիք, բայց չհասցրինք անգամ ամենաանհրաժեշտ իրերը վերցնել»։

Այդ օրը տեղահանվածների մի մասը գնացել է օդանավակայան, մյուս մասը՝ Ստեփանակերտ, որովհետև օդանավակայանում արդեն ասեղ գցելու տեղ չկար։ Սարգսյանների ընտանիքը պաատսպարվել էր Ստեփանակերտի մերձակա անտառներում։

«Ստեփանակերտի անտառներում սոված, անձրևի տակ անցկացնելուց հետո սեպտեմբերի 26 որոշեցինք լքել Արցախը՝ հասկանալով, որ այլևս անիմաստ է մնալը․․․»,- ասում է Մելինեն։



Նա խուսափում է խոսել գաղթի ճանապարհի անմարդկային օրերի մասին։ Երկու գիշեր գաղթի ճանապարհին, մեքենաներում քնելուց հետո վերջապես կարողացան հատել Հակարիի կամուրջը։

Սարգսյանների բազմանդամ ընտանիքը բնակություն է հաստատել Կոտայքի մարզի Նոր Գեղի գյուղում։

«Հիմա ամուսնուս ընտանիքի և 3 անչափահաս երեխաներիս հետ ապրում ենք վարձով՝ Նոր Գեղիում։ Տան վարձը բարձր է, պայմաները՝ վատ, բայց փորձում ենք հարմարվել․․․ Մեր գյուղը Շահումյանի շրջանի միակ գյուղն էր, որ 44-օրյա պատերազմից հետո մնաց հայկական վերահսկողության տակ։ 44-օրյայից հետո շատ եմ խնդրել ամուսնուս տեղափոխվել այլ բնակավայր, ասում էի, որ վախենում եմ, բայց ամուսինս անդրրդվելի էր, ասում էր, որ այլևս պատերազմ չի լինելու»:



Մելինեի ամուսինը պայմանագրային զինծառայող էր, ով 15 տարի շարունակ հսկել է Մռավի բարձունքը, անցել 3 պատերազմի միջով, անմահացել՝ թողնելով մի ողջ գերդաստան՝ կնոջ՝ Մելինեի փխրուն ուսերին։ Այսօր Մելինեն փորձում է աշխատանք գտնել՝ պահելու համար իր 3 անչափահաս երեխաներին ու ամուսնու ծնողներին։ Խոստովանում է՝ դժվար է իր համար առանց ամուսնու ոտքի կանգնել, աշխատանք գտնել, իսկ պետության կողմից տրամադրվող օգնությունը հազիվ հերիքում է տան վարձի ու գոյությունը մի կերպ քարշ տալու համար։

Ընտանիքին օգնել ցանկացողները կարող են զանգահարել 098707633 հեռախոսահամարով։