Իրենք իրենց «քաղաքացիական հասարակություն» են անվանում, բայց օկուպացիոն վարչակարգի ճյուղերից մեկն են․ Վրթանեսյան

Ռազմական փորձագետ Կարեն Վրթանեսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․

«Այս մեծ հաշվով լրիվ շարքային քարոզչական միջոցառման սքրինշոթն այն մասին է, որ 2+ տասնամյակ Հայաստանում գործող այսպես կոչված «քաղաքացիական հասարակությունը» իրականում ոչ քաղաքացիական էր, ոչ էլ հասարակություն։

Ընդամենը տարբեր արտաքին խաղացողների շահերը սպասարկող գործակալական-քարոզչական ցանցեր էին, որոնք, ի դեպ, շատ մեծ խանդով ու ագրեսիայով էին վերաբերվում հանրային դաշտում ցանկացած գործունեությանը, որն իրենք չէին վերահսկում։ [Իհարկե ես և ինձ նման հարյուրավոր մարդիկ զգուշացնում էինք, բայց դե ո՞վ էր մեզ լսում, այդ թվում այն ժամանակվա իշխանության մեջ]։
2018-ից ի վեր զանազան դանիելիոաննիսյաններն այլևս կարիք չունեն «քաղաքացիական» ձևանալու, թեպետ շարունակում են իրենք իրենց այդպես կոչել...

Իրենք իրենց «քաղաքացիական հասարակություն» անվանում են, բայց այնքան սերտորեն են ինտեգրված նիկոլաթուրքական օկուպացիոն վարչակարգի գործունեության մեջ, որ ըստ էության օկուպացիոն վարչակարգի ճյուղերից մեկն են։

Բայց fuck it, մի կողմ դնենք կոլաբորացիոնիստներին և դավաճաններին... Կարևոր հարցը սա է. ո՞ւր է սուվերեն հայկական (իմա՝ ազգային) քաղաքացիական հասարակությունը։ Ո՞ւր են խմբերը, որոնք չեն միանում ու անջատվում Վաշինգտոնի, Բրյուսելի, Մոսկվայի ռուբիլնիկներից։

Պատասխանեմ. ինքնաբուխ քաղաքացիական խմբեր, իհարկե կան, բայց ցաքուցրիվ են, կազմակերպչական, պլանավորման և շատ ու շատ կարևոր հարցերի վերաբերյալ գիտելիքի սուր պակասով, մի խոսքով՝ չկա համակարգված, ինստիտուցիոնալ աշխատանք։

Այստեղից հաջորդ տրամաբանական հարցն է առաջանում. իսկ ինչո՞ւ չկա ինստիտուցիոնալ աշխատանք։
Ես այդ հարցի պատասխանն ունեմ (իրականում պատասխանՆԵՐն ունեմ, քանի որ խնդիրը բաղադրյալ է, ըստ այդմ էլ պատասխանը մեկը չէ)։

Բայց շատ կուզեմ, հարգելի ընթերցողներ ջան, ձեր կարծիքները լսել։ Ինչո՞ւ չունենք ինքնիշխան՝ ազգային քաղացիական հասարակություն»։