Անկախությունը ինքնանպատակ բան չէ․ գենոֆոնդը պահպանելու և դրսևորելու միջոց է․ Աշոտ Նավասարդյանի հիշատակի օրն է

«Պատերազմի իրական գոյության զգացողությունը տարբեր մարդկանց մոտ տարբեր կերպ է ընդունվում: Այսօր էլ, երբ Հայաստանն իսկապես պատերազմի մեջ է, այն տարբեր ձևով է ընկալվում. ոմանց համար դա ռմբակոծություններ են, ավերումներ, նահանջներ ու հաղթանակներ, բարեկամի-հարազատի մահ, իսկ Հայաստանի կենտրոնում ապրող որոշ մարդկանց համար՝ սոսկ տեղեկատվություն»,- ահազանգում էր Աշոտ Նավասարդյանը:

Այսօր հայ քաղաքական, պետական գործիչ, «Անկախության բանակ» ռազմաքաղաքական կազմակերպության հիմնադիր, Հայաստանի հանրապետական կուսակցության հիմնադիր-նախագահ Աշոտ Նավասարդյանի հիշատակի օրն է։



Նա նույնիսկ խորհրդային համակարգի ամենատես աչքի առաջ երազում էր և պայքարում էր Հայաստանի անկախության վերականգնման համար:

Տասնութ տարեկանից ընդգրկվել է ազգային-ազատագրական պայքարի մեջ՝ 1968-ից անդամագրվել ընդհատակում գործող Ազգային Միացյալ կուսակցությանը (ԱՄԿ)։ 1973-ից՝ ԱՄԿ խորհրդի անդամ։ Լինելով Գարեգին Նժդեհի դավանած Ցեղակրոնության երդվյալ գաղափարակիրն ու Հայ Դատի պաշտպանության աներեր ջատագովը, իր ժողովրդի ապագան կապելով անկախ, ժողովրդավարական պետության կառուցման ու զորացման հետ՝ նա իր ողջ գիտակցական կյանքը նվիրել է խորհրդային տոտալիտար համակարգի դեմ եւ հանուն ազատ, անկախ ու միացյալ Հայաստանի մղվող պայքարին։ Այդ գործունեության համար 1969թ. սկսած խորհրդային իշխանությունների կողմից երեք անգամ դատապարտվել է ազատազրկման՝ շուրջ 12 տարի անցկացնելով բանտերում եւ ճամբարներում։



1987-ին, վերադառնալով ազատազրկման վայրից, շարունակել է քաղաքական պայքարը եւ 1988-ի ազատամարտի առաջին իսկ օրերից հայտնվել իրադարձությունների կիզակետում։ 1989-ին հիմնադրել եւ ղեկավարել է «Անկախության բանակ» ռազմաքաղաքական կազմակերպությունը, որը մասնակցել է Հայաստանի սահմանների պաշտպանության եւ Արցախի ազատագրության համար մղված մարտերին‘ Երասխավանից մինչեւ Մարտակերտ, Քելբաջար, Լաչին, Շուշի։

Նավասարդյանը կանգնած է Հայաստանի երրորդ հանրապետության անկախության հիմքերում՝ հավատալով Հայաստանի վերածնությանը, երբ այն դեռևս միայն հեռավոր ցնորք էր թվում։



«Ժողովուրդը ազգ չէ: Ժողովուրդը պատմության հորիզոնական կերտվածքն է: Ուղղահայացը չէ, որ գալիս է մեր արմատներից ու շարունակվում մինչև մեր օրերը...

Ազգը միջուկն է, կենտրոնը, և ամեն մի պատմական ժամանակահատվածում, այսինքն՝ հորիզոնականում, հայ ժողովուրդը կամ մոտեցած է լինում այդ միջուկին, կամ էլ հեռացած։

...Կան արտաքին շեղումներ, կան ապրած տարիներից եկած նստվածքներ, որոնք խանգարում են ժողովրդին ազգայնանալու և գիտակցելու իր կյանքի իմաստը, իբրև հավաքական մի տեսակ, որն այսօր աստծո կամքով և ստեղծմամբ գոյատևում է»,- վստահ էր Նավասարդյանը։