Ոնց քովիդին հարմարվեցինք, էնպես էլ Նիկոլին ենք հարմարվում

Հիշո՞ւմ եք՝ կորոնավիրուսը որ նոր էր մտել մեր կյանք, մասնագետները մեզ «գոտեպնդում էին», թե պետք է հարմարվենք ապրել այս վիրուսի հետ։ Այսպիսի հոռետեսական, բայց շատ իրական կանխատեսում անողներից մեկն էլ առողջապահության նախկին նախարար Արսեն Թորոսյանն էր։ Նա էր ասում՝ վիրուսը դեռ երկար կուղեկցի մեզ, մենք պետք է սովորենք ապրել դրա հետ։ Ու սովորեցինք։ Մարդիկ հարմարվեցին քովիդին, քովիդի «ծնած» մահերին, կորուստներին, տանը փակված մնալուն, սահմանափակումներին։ Սկզբում բողոքում էին, հետո հասկացան, որ բողոքելու փոխարեն ավելի լավ է՝ սահմանափակումները շրջանցելու կամ դրանց դեմ պայքարելու, եթե դա էլ չի ստացվում, ապա հարմարվելու ձևեր գտնեն։ Եվ գտան։ Դե, մարդը հարմարվող էակ է՝ պատերազմին էլ է հարմարվում, համաճարակին էլ, վատ ղեկավարներին էլ։

Նույնը իշխանություններին հարմարվելուն է վերաբերում։ Սկզբում ասում էին՝ Նիկոլը որ նորից ընտրվի, ես էս երկրում չեմ կարող մնալ, կթողնեմ կգնամ։ Ասում էին՝ արժանապատվությունիցս վեր է Նիկոլի ղեկավարած երկրում մնալը։ Որոշները, իհարկե, թողեցին հեռացան ու, ավելի շատ, ոչ թե արժանապատվության, այլ օրվա հացի խնդրից ելնելով։ Իսկ մյուս «արժանապատիվները» խելոք, գլուխները կախ մնացին ու սկսեցին հարմարվել Նիկոլին էլ, նրա «գժություններին» էլ, սոցիալական վատ պայմաններին էլ, ճնշումներին էլ։ Ու հիմա ոչ ոք այլևս չի հիշում ո՛չ քովիդի ու քովիդից փախչելու մասին, ո՛չ Նիկոլի։

Այսպես՝ կամաց-կամաց, աստիճանաբար հարմարվում ենք ամեն ինչին՝ հարազատի կորստին, սոցիալական խնդիրներին, քաղաքական ճնշումներին, արժանապատվության դեֆիցիտին, Նիկոլին ու քովիդին։ Դրա համար էլ ոչ ոք փողոց դուրս չի գալիս՝ պահանջելու ոչ միայն իշխանության, այլև այս իշխանության ընդունած կործանարար օրենքների փոփոխություն։ Հարմարվել են ու ապրում են՝ թող մի քիչ էլ թանկ լինի, թող մի քիչ էլ շատ ճնշեն, թող երկրիդ ղեկավարը Նիկոլը լինի, հոգ չէ՝ կդիմանան, մի քիչ քիչ կծախսեն, մի քիչ քիչ կխոսեն, մի քիչ էլ չտեսնելու կտան... Նիկոլին։

Իսկ Նիկոլը դեռ երկար է մեզ ուղեկցելու, քովիդից էլ երկար։ Պիտի հարմարվենք։