Մի գլուխ գտա, որին համապատասխան մարմինը գտա ավեի ուշ․ Սոսե մայրիկ (Մարիամ Ստեփանյան)

«Ես եղել եմ անկախականների կապավորը, հետո ծանոթացա Շիրազի հետ։ Այդ ժամանակ Ճամբարակում էինք ապրում, հետո եկանք Երևան։ Իմ հայոց լեզվի ուսուցիչը՝ Զավեն Ստեփանյանը եղել է Շիրազի ամենամոտ մարդկանցից մեկը ու ինքը ինձ ծանոթացրեց Շիրազի հետ»,- Oragir.News-ի հետ զրույցում ասաց ազատամարտիկ Մարիամ Ստեփանյանը (Սոսե մայրիկ)։

«Շիրազը ինձ շատ լավ ընդունեց, հետո պատմեց, որ իր պապիկին թուրքերը մորթել են ու ծառի տակ թաղել։ Շիրազը սարսափելի ատում էր դրանց։ Ես այդ ամեն ինչը հասկանալով՝ հայրենասիրության զարթոնք ապրեցի»,- ասում է Մարիամ Ստեփանյանը։

Մարիամը պատերազմի դաշտ է ցանկացել գնալ ու ասում է, որ այդ պահին իր ձեռքերը բռնել են երկու մարդ՝ Վանո Սիրադեղյանը և Վաղարշակ Հարությունյանը։ Մարիամ Ստեփանյանը պատերազմի դաշտ գնաց, որովհետև սիրտը այնտեղ էր․

«Որովհետև կամավորական ջոկատները կազմավորվեցին Արծվաշենը հանձնելուց հետո։ Դա 1989-1990-ական թվականներն էին։ Ես Ճամբարակից գնացի Վարդենիս, հետո Մարտակերտ, հետո Քարվաճառ։ Ես զենք վերցրեցի, հաղթեցինք ու եկանք»։



Մարիամ Ստեփանյանը՝ Վազգեն Սարգսյանի խորհրդով հիմնում է «Սոսե մայրիկ» կազմակերպությունը։ «Ասաց՝ Սոսե մայրիկ պետք է անվանվի գործ անելու համար ստեղծված կազմակերպությունը։ Այդ ոգին մեզ առաջ էր տանում։ Մինչև այսօր դիրքեր եմ բարձրանում ու էլի պատրաստ եմ։

Պատերազմ գնացի 31 տարեկան հասակում։ Ես արդեն երեք երեխա ունեի, աղջիկս վեց տարեկան էր, ունեի շատ լավ հարևաններ, ովքեր իմ երեխաներին նայում էին»,- ասաց։

«Մարտակերտի գրավման ժամանակ էր՝ դիակները հավաքեցինք, հետո վիրավորներ էինք հավաքում։ Մտածում էինք շատերը կփրկվեն։ Հետո արդեն հասկացանք, որ մահացածներին պետք է ճիշտ ձևով պատրաստենք հուղարկավորությանը։

Մի գլուխ գտա, որին համապատասխան մարմինը գտա ավեի ուշ, գտա մի ոտքը , իսկ մյուս ոտքը, որը հաստատ իրենն էր մի 60 սանտիմետր պակաս էր։

Հագցրի շորերը ու մեր հրամանատար Իլիչին ասացի՝ այս հային էլ տուն ճանապարհենք։ Տղաները հուզվեցին, իսկ ես երգեցի՝ էսօր Արազն ես գնացել, լողացել փերի ես դարձել․․․»։

Սոսե մայրիկը միասնության կոչ է անում հայերին։