Տոն է։ Հայաստանի Հանրապետության անկախության 34-րդ տարեդարձն է:
1991 թվականի սեպտեմբերի 21-ին Անկախության հանրաքվեի էր դրված հետևյալ հարցը. «Համաձա՞յն եք, որ Հայաստանի Հանրապետությունը լինի անկախ, ժողովրդավարական պետություն ԽՍՀՄ-ի կազմից դուրս»: Հանրաքվեի մասնակիցների 99 տոկոսը՝ 2 միլիոն 42 հազար 627 մարդ, այդ հարցին պատասխանել է «Այո»։
Անկախությունը միայն կարգավիճակ չէ։ Անկախությունը քաղաքական հիմնահարցերի բանալին է։ Օրինակ՝ քաղաքական համայնքի մի մասը կարծում էր, թե Արցախի հարցի լուծման բանալին ինչ-որ երկրի գրպանում էր։ Իրականում բանալին ՀՀ անկախությունն էր։ Խաղաղության պայմանագիրը վաղը կարող է ստորագրվել, եթե այսօր ՀՀ-ն անկախության պաշտպանության ուղղությամբ լուրջ քայլեր անի։
Անկախությունը ժողովրդի համար ամենակարևորն ու ամենաթանկն է, ժողովրդի գոյության իմաստը։ Հայ ժողովուրդը ծնվել է անկախության համար կռվով։ Հայկ նահապետը անկախության համար է կռվել Բելի դեմ։ Անկախության համար այդ մեծ կռիվն ու հաղթանակն է ժողովրդին կյանք տվել։ Եվ այսօր էլ սահմանին կանգնած զինվորը կյանքի գնով պաշտպանում է աշխարհում ամենաթանկը՝ ՀՀ անկախությունը։
Անկախությունը քաղաքականություն որոշելու սուվերեն իրավունքն է։ Քաղաքականության պատմության մեջ անկախությունը միշտ և ամենուրեք այս իմաստն ունի։ Ցավոք՝ որոշ տգետներ բազմակի կախվածությունը փորձում են նույնացնել անկախության հետ, ինչը սխալ է և կարող է այլասերել հանրային պատկերացումները անկախության մասին։
Ի սեր ճշմարտության հարկ է ասել, որ 1991-ին Սեպտեմբերի 21-ի հանրաքվեի «Այո» քարոզարշավին մասնակցել է 6 կուսակցություն։ Քաղաքական ուժերի մեծ մասը չեն մասնակցել արշավին։ Այսօր էլ քաղաքական համայնքում կան անկախությունը բազմակի կախվածությամբ փոխարինող տգետներ կամ սրիկաներ։
Անկախության համար հայ ժողովրդի պայքարը Սեպտեմբերի 21-ով չի ավարտվել, դեռ անելիք կա, անկախության համար պայքարն այսօր էլ շարունակվում է։ Եվ կա հույս, որ մի օր լիակատար հաղթանակով կպսակվի, ՀՀ-ն լիարժեք անկախ կլինի։
Եվ ուրեմն՝ կեցցե՛ Սեպտեմբերի 21-ով ծնված ազատ, անկախ և ժողովրդավարական Հայաստանը։ Փառք անկախության պայքարի նահատակներին, նվիրյալներին և պայքարի ջահը վառ պահողներին։
Թաթուլ Մկրտչյան