Հայաստանի հեռավոր սարատեղիներից մեկում՝ Շլորկուտում, հազվագյուտ ապրող ընտանիքներից են Քարիմյանները։ Աշխատող, արարող ու արմատներին հավատարիմ մարդիկ են, ովքեր հավատում են սեփական հողի, ձեռքի աշխատանքի ուժին։ Այս սարատեղիի գյուղացիները գալիս են սահմանամերձ Բերդավան գյուղից: Նախկինում 30-ից ավելի ընտանիքներ էին սար գալիս, հիմա՝ միայն 3-ը: Հեռավոր գյուղերում երիտասարդությունը շարունակում է հեռանալ՝ թողնելով հայրենի բնակավայրը։
Թաթուլ Քարիմյանն այն երիտասարդներից է, ով ընտանիքի հետ սար է գալիս: Ճիշտ է,գյուղական կյանքը բարդ է հատկապես երիտասարդների համար, ֆիզիկական ծանր աշխատանքը՝ շատ, բայց առայժմ քաղաք գնալ չի ուզում, թեև խոստովանում է, որ հոգնել է ծանր աշխատանքից: Քաղաքում, ավելի հեշտ է գտնել աշխատանք, ստանալ կրթություն, օգտվել առողջապահական և ժամանցի ծառայություններից։ Այս տարբերությունն էլ է հաճախ դառնում գյուղից քաղաք տեղափոխվելու հիմնական խթանը։
Երիտասարդները ձգտում են կայունության, ինքնազարգացման և ժամանակակից կենսապայմանների, որոնք գյուղական միջավայրում հաճախ անհասանելի են։