Ռուս-ավինյանական թալա՞ն. ո՞վ է պատասխանատուն

Վերջին շրջանում այնքան հաճախ է խոսվում թալանի և այն հետ բերելու պայքարի մասին, որ որոշ մարդկանց թվում է, թե ժողովրդին թալանելը նորմալ բան է։ Եթե եղել է նախկինում, ապա կարող է լինել նաև այսօր։ Քաղաքացիները ձմռան ամիսներին հաճախ են կասկածներ հայտնում, որ գազ մատակարարողը հավելագրում է անում, «թալանում»։ Ոմանք էլ դժգոհում են, որ գազամատակարարման ցանցին միանալու կամ նման ծառայություններ մատուցելու համար «Գազպրոմն» անտրամաբանական մեծ գումարներ է պահանջում։

Ինչո՞ւ է «Գազպրոմն» այսպիսի կասկածներ առաջացնում քաղաքացիների մոտ։ Դրանք հիմնավո՞ր են։ Եվ ո՞վ է այդ ենթադրյալ թալանի պատասխանատուն։

Oragir.News-ը մարտի 14-ին անդրադարձել է նման մի խնդրի։ Վերջին շրջանում Երևանի բնակիչներն ահազանգում են, որ գազի բաժանորդ դառնալու համար լուրջ խնդիրների են բախվում։ Մասնավորապես՝ եթե նախկինում բաժանորդագրվելու համար քաղաքացին ստիպված էր լինում 200-250 հազար դրամ վճարել, ապա այժմ որոշ դեպքերում պահանջվում է վճարել ռեկորդային բարձր գին՝ 1 մլն 600 հազար դրամ։

Սա վրդովվեցնող է և շատ նման թալանի։ Ենթադրելի է, որ «Գազպրոմը» միայնակ չի գործում, այլ կիսվում է ՔՊ-ական իշխանությունների հետ։ Այսինքն՝ կասկած կա, որ գազմատարակարման ցանցին միանալու և «Գազպրոմի» բաժանորդ դառնալու համար պահանջվող 1 մլն 600 հազար դրամի մի մասն ուղիղ գնում է Երևանի բյուջե ինչ-որ հարկերի կամ վճարումերի տեսքով։

Oragir.News-ի աղբյուրը կասկածանքով է ընկալել «Գազպրոմի» բաժանորդ դառնալու համար 1 մլն 600 հազար դրամի պահանջը և բողոքարկել։ Քաղաքացու բողոքից հետո պահանջվող գումարը նվազել է, «Գազպրոմը» վերահաշվարկ է կատարել ու մի քանի անգամ նվազեցրել արժեքը։ Նշանակում է՝ գնի բարձրացումը կարգավորված չէ։ Ենթադրելի է, որ ընկերության աշխատակիցը ռիսկի է դիմել ու բարձր գին պահանջել քաղաքացուց։ Սա արդեն բացահայտ խաբեության պատկեր է հիշեցնում։

Խնդիրը կարող է ունենալ նաև ենթադրյալ քաղաքական աստառ։ «Գազպրոմը» ռուսական ընկերություն է։ Հայ-ռուսական հարաբերությունները, կարծես՝ հարթ չեն։ ՌԴ-ն ծանր իրավիճակում է պատժամիջոցների, պատերազմական ահռելի մեծ ծախսերի պատճառով։ Իսկ ՀՀ-ում «Գազպրոմը» և՛ գազ ստացողն է, և՛ բաշխողը, և՛ էլեկտրաէներգետիկ հաբը, և՛ անվտանգության ծառայություններ մատուցողը։ Այս իրավիճակը նրան տեսական հնարավորություն է տալիս ինքնագլուխ սահմանել իր ծառայությունների գները։ Եվ ենթադրելի է, որ բաժանորդ դառնալու համար շատ բարձր գնի պահանջը քաղաքական որոշում է, որ հնարավորինս շատ փող հավաքեն Երևանի բնակիչներից և ուղարկեն ՌԴ։ Վրդովվեցնողն այն է, որ կամայականության արդյունքում տուժող քաղաքացին միայնակ է պայքարում իր իրավունքների համար։

Իսկ ի՞նչ կապ ունի այս ամենի հետ Երևանի քաղաքապետ Տիգրան Ավինյանը։ Նա տեղյա՞կ է, որ երևանցուն թալանում է ծառայություն մատուցող ընկերությունը։ Նա՞ է թույլ տվել, որ ծառայություն մատուցողը 1 մլն 600 հազար դրամ պահանջի բաժանորդ դառնալու համար։ Նա ռուսական շահե՞ր է սպասարկում։ Թե՞ «Գազպրոմը» տվչություն ունի նրա կողմից։

Կարճ ասած՝ Երևանի քաղաքապետարանը պարտավոր է պաշտպանել քաղաքացուն «Գազպրոմի» կամայականությունից։ Եթե «Գազպրոմի» աշխատակիցը, չվախենալով իշխանությունից, համարձակվում է ընկերության անունից աստղաբախշական գին պահանջել քաղաքացուց գազի բաժանորդ դառնալու համար, ապա դրա թիվ մեկ պատասխանատուն Երևանի քաղաքապետն է։ Նույնիսկ, եթե Տիգրան Ավինյանն անմասն է այս թեմայից, որևէ առնչություն չունի խաբեություն ու թալան հիշեցնող այս երևույթին, ապա միևնույն է՝ նա է քաղաքական պատասխանատուն որպես Երևանի քաղաքապետ։ Հետևաբար՝ իշխանությունները պարտավոր են պարզել խաբեություն ու թալան հիշեցնող այս խայտառակության պատճառն ու պատասխանատուին, «Գազպրոմի» սանձերը քաշել, պաշտպանել քաղաքացու շահը։

Թաթուլ Մկրտչյան