Մենք ո’չ Գանդի ունենք, ո’չ Ներու, ո’չ էլ Պատել, իսկ ա’յ ֆավորիտիզմի ու քաղաքական կոռուպցիայի այլ դրսևորումներ՝ լիուլի

Քաղաքագետ Նարեկ Գալստյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է․

«Միասնության արձան

Աշխարհի ամենաբարձր (182 մ՝ առանց պատվանդանի, 240 մ՝ պատվանդանով) արձանը գտնվում է Հնդկաստանում։ Կառուցվել է ներկայիս վարչապետ Նարենդրա Մոդիի նախաձեռնությամբ։

Գուցե ոմանց համար զարմանալի թվա, բայց այս արձանը նվիրված չէ ո’չ «խաղաղ անհնազանդության» գաղափարախոս Մահաթմա Գանդիին, ո’չ էլ սոցիալիստ Ջավահառլալ Ներուին։

Արձանը նվիրված է Հայաստանի լայն հանրությանն անծանոթ մի գործչի՝ Վալաբհայ Պատելին (Սարդար Պատել)։
Նա նորանկախ Հնդկաստանի սահմանադրության հեղինակներից է, առաջին փոխվարչապետը, Հնդկական ազգային կոնգրեսի անդամ, բայց, ի տարբերություն իր հայտնի կուսակիցներ Գանդիի եւ Ներուի, ուներ աջակողմյան հայացքներ եւ հարում էր հինդու-ազգայնականությանը։

Գերազանցապես նրա շնորհիվ են կանխվել Հնդկաստանի ներքին պառակտումն ու պահպանվել սահմանները։ Եւ հենց դրա համար է նա ստացել «Սարդար» պատվավոր տիտղոսը, հենց նրա այդ ջանքերի համար է արձանը կոչվում «Միասնության արձան»։

Մոդին մի առիթով հայտարարել է, որ եթե Ներուի փոխարեն վարչապետ լիներ Պատելը, ապա այսօր Քաշմիրն ամբողջությամբ կլիներ Հնդկաստանի կազմում։

Բայց, ինչպես ասում են, պատմությունը «եթեներ» չի սիրում։ Ավելին, աղբյուրները պնդում են, որ Գանդին է պնդել Ներուի թեկնածությունը եւ, չնայած Կոնգրեսի մեծամասնությունը Պատելի կողմն էր, հենց Գանդին է հորդորել նրան՝ հանել թեկնածությունը հօգուտ Ներուի։ Ըստ որում, դա Ներուի նկատմամբ Գանդիի ունեցած ֆավորիտիզմի առաջին դեպքը չէր։

Ինչեւէ։ Մենք ո’չ Գանդի ունենք, ո’չ Ներու, ո’չ էլ առավելեւս Պատել, իսկ ա’յ ֆավորիտիզմի ու քաղաքական կոռուպցիայի այլ դրսեւորումներ՝ լիուլի»։