Օրերս համարյա աննկատ անցան երկու մեխ հայի` ակադեմիկոս Ռաֆայել Ղազարյանի և Պարույր Սևակի 100-ամյա հոբելյանները

Օդաչու, հրամանատար, ավիացիայի փորձագետ Հակոբ Ճաղարյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է․

«ԱԶԳԻ ՄԵԾԵՐԸ
Օրերս համարյա աննկատ անցան երկու ՄԵԾ հայի` ակադեմիկոս Ռաֆայել Ղազարյանի և Պարույր Սևակի 100-ամյա հոբելյանները:

Աննկատ, որովհետև որևէ պետական միջոցառում, որևէ հաղորդում, հարգանքի տուրքի որևէ` քիչ, թե շատ արտահայտություն չեղավ պետությունը ներկայացնող թափառաշրջիկ ծաղրածուների կողմից:

Իսկ պատճառը մեկն է, ու շատ պարզ`

և Սևակը, և Ռաֆայել Ղազարյանը եղել են մեծություն, ՀԱՅՐԵՆԱՍԵՐ, և որ սրանց համար ամենասարսափելինա` Արցախի ու Արևմտյան Հայաստանի պահանջատեր:

Քչերը գիտեն, որ Ռաֆայել Ղազարյանն ու Պարույր Սևակն եղել են մտերիմ ընկերներ և գաղափարակիցներ:

Ավելի քչերը գիտեն, որ Արցախի հարցն առաջին անգամ 60-ականներին հենց նրանք են բարձրացրել փոքրիկ խմբով ` Ռաֆայել Ղազարյան, Պարույր Սևակ, նկարիչ Սարգիս Մուրադյան, լեզվաբան Վարագ Առաքելյան:

Սարգիս Մուրադյանի արխիվից ներկայացվող փաստաթուղթն Արցախի հարցով առաջին պաշտոնական դիմումի սևագրությունն է ՍՍՀՄ ղեկավարությանը, կազմված Սարգիս Մուրադյանի կամ Ռաֆայել Ղազարյանի (կամ միասին) կողմից:

Ուղղումներն ու ճշգրտումներն արված են Պարույր Սևակի ձեռքով:

Պետությունը (կամ իրեն պետության հետ նույնականացնող խմբավորումը) խուսափում է հիշատակել ազգի իրական մեծերին, որովհետև նրանց մասին հիշատակելիս չեն կարող շրջանցել Արցախի վերամիավորման և պահանջատիրության հարցերում այս 2 հսկաների ավանդը:

Որովհետև դա ոչ թե նրանց կենսագրությունում մի փոքր էպիզոդ էր (ստորագրեցին ինչ որ մեկի կազմած մի դիմում, ու մոռացան), այլ նրանց կյանքի ու գոյատևման հիմնական նպատակը:

Նրանց տասնամյակների ԳԱՂԱՓԱՐԱԿԱՆ, վտանգավոր (ՍՍՀՄ 60-70-80 ական թվականներ) աննկուն, համառ, ինքնազոհ աշխատանքը...

Փառք էն ազգին, որ Ռաֆայել Ղազարյան ու Պարույր Սևակ է ծնել:

Ազգի սերուցք, Պատիվ, Խիղճ, Բարոյականություն...

Իրական Էլիտա, որոնց մասին հիշատակելը «հայաստանյան» ալիևյան սահմանադրությունից առաջ անթույլատրելի է մոլագար քայլիչների տերերի կողմից»։