Բելգիական «Լոկո»-ն երեւանյան հանդիսատեսին տեղափոխել է այլ իրականություն

Երբեմն անտանելի իրականությունը հաղթահարելու միակ միջոցը դառնում է սեփական իրականություն ստեղծելը։ Հենց իրականության եւ ֆանտազիայի սահմանագծում է ծավալվում «Լոկո» ներկայացման պատմությունը, որը բելգիական «Չայկա» թատերախումբը ներկայացրել է Սոս Սարգսյանի անվան Համազգային թատրոնում՝ «Թէատրոն»-ի շրջանակում։

Բեմադրիչներ Նատաշա Բելովան եւ Տիտա Յակոբելին ոգեշնչվել են Նիկոլայ Գոգոլի «Խենթի հիշատակարանը» ստեղծագործությունից եւ տիկնիկային թատրոնի միջոցով պատմում են մենակության, սիրո ծարավի եւ մարդու՝ իր համար այլ իրականություն ստեղծելու ձգտման մասին։

«Լոկո» անվանումը իսպաներենից թարգմանաբար նշանակում է «խենթ», եւ հենց դա է ներկայացման հիմնական թեմաներից մեկը։ Գործողությունը հանդիսատեսին տեղափոխում է 1834 թվականի Սանկտ Պետերբուրգ եւ պատմում համեստ պաշտոնյա Պոպրիշչինի մասին, որը, անտանելի իրականությունից փախչելով, աստիճանաբար իր համար նոր ինքնություն է ստեղծում։

Պոպրիշչինի պատմությունը ներկայացման մեջ բացահայտվում է ոչ միայն տեքստի միջոցով։ Տիկնիկները, դերասանական խաղը, շարժումը, լույսը եւ երաժշտությունը միավորվում են մեկ տեսողական լեզվի մեջ։ Դրա շնորհիվ հանդիսատեսը հայտնվում է հերոսի փխրուն աշխարհի ներսում, որտեղ արդեն դժվար է հստակ սահման անցկացնել իրականում կատարվողի եւ միայն նրա երեւակայության մեջ գոյություն ունեցողի միջեւ։

Մանրամասները՝ bravo.am կայքում։