Հրապարակախոս, խմբագիր, մեդիափորձագետ Գոռ Մադոյանի ֆեյսբուքյան գրառումը.
Նայում էի Հանրային Խորհրդի անդամներին վարչապետ Փաշինյանը հրավիրել էր Կիրանց՝ ցույց տալու սահմանազատված հատվածն ու նորակառույց մանկապարտեզը։ Ինչ խոսք, հանության համար կարեւոր հարցեր են, խորհրդի անդամներն էլ չեն մերժել իրենց նշանակած վարչապետի առաջարկը։
Հետո հիշեցի, որ հանրության կարեւոր ու հուզող այլ հարցեր էլ կան՝ օրինակ պետություն-եկեղեցի հարաբերությունների հարցը՝ ի մասնավորի իշխանության ու եկեղեցու կոնֆրոնտացիան, կարգալույծ պատարագները, հոգեւորականների գաղտալսումների ու տեսաձայնագրումները եւ այլն։
Ասեցի տեսնեմ, ինչ կարծիք/դիրքորոշում ունի ՀԽ-ն ու, չգտա, արձագանք, ակնարկ, կոչ, դատապարտում, աջակցության կոչ, ինչ-որ բան՝ ԶՐՈ հանրային արձագանք՝ լռությունն ու անտեսում։ Կարծես այդ թեման պարզապես չկա ՀՀ հանրության կյանքում ու ՀԽ օրակարգում։
Միշտ էլ կարծել եմ, որ եթե ՀԽ անդամներն ընդունել են վարչապետի առաջարկն ու նշանակվել այդ մարմնի անդամ ուրեմն, ամենաքիչը, անտարբեր չեն սեփական պետության անցյալին, ներկային ու ապագային։ Ոչ միայն անտարբեր չեն, այլեւ ասելիք կունենան, միգուցե՝ նաեւ անելիք։ Եվ եթե ոչ այս հնչեղ, առանցքային թեման որ բազմաթիվ հարցեր է շոշափում, եթե դրան արձագանք չկա, ապա էլ ինչի՞ համար է ՀԽ-ն։
Վարչապետի կանչով տուր անելո՞ւ, մանկապարտե՞զ ստուգելու, որն է ՀԽ ֆունկցիան, եթե ոչ հանրությանը հուզող հարցերի քննարկումն ու արձագանքը։ Եթե կասեք քննարկում եղել է բայց փակ-գաղտնի ու ասելիք չկա, էլի կհասկանամ, ուղղակի դա արդեն չի լինի հանրային խորհուրդ, այլ՝ մասնավոր խորհուրդ։ Միգուցե կասեք ՀԽ-ն վարչապետին կից խորհրդատվական մարմին է, նրա ու այլ պաշտոնյաների հետ է քննարկում հարցերը, էլի դեմ չեմ, բայց դա չեղավ Հանրային Խորհուրդ, եթե այդպես է, ապա արժի սկզբի համար առաջարկել փոխել անունը։