Վանաձորից մոտ 20 կիլոմետր հեռավորություն ունի Եղեգնուտ գյուղը, որ Փամբակ գետի աջ ափին է տեղակայված, խիտ ու կանաչ անտառների մեջ: Եղեգնուտը փոքր համայնք չէ, մոտ 1000 մշտական բնակիչ ունի ու քանի որ երեք կողմից շրջապատված է անտառներով, տարիներ շարունակ մարդկանց եկամտի հիմնական աղբյուրը եղել է հենց անտառի վառելափայտը:
Արդեն մի քանի տարի է՝ ապօրինի ծառահատումներն ու վառելափայտի վաճառքի արգելքները խիստ են, եղեգնուտցիներն էլ այս գործով այլեւս չեն զբաղվում: Համայնքի բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է կարտոֆիլի, կաղամբի և այլ բանջարեղենների արտադրությամբ, սակայն անասնապահությունը գյուղացիների հիմնական եկամտի աղբյուրն է։ Վերջին տարիներին նկատելի է մեղվաբուծության առաջընթացը: Սակայն այս գործով զբաղվում են հիմնականում ավագ սերնդի ներկայացուցիչները, իսկ երիտասարդները նախընտրում են աշխատանք փնտրել մեծ քաղաքներում:
Եղեգնուտցի Վալերիկ եւ Սուրյա Ղազարյանների երեխաներն էլ արտերկրում են ապրում, նրանք էլ կարոտում են թոռներին ու երկու երեխաներին ու իրենց կարոտն առնում գյուղից՝ որտեղ նրանք մեծացել են: