Քոչարի պես նորարար-հանճարին ժամկետանց ձևերով մեծարելը ծիծաղելի է

Նաիրա Եղիազարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․

«Այսպես հեռվից նայում եմ Երվանդ Քոչարի հոբելյանին նվիրված ծրագրերը՝ ցուցահանդես, բալետ-մալետ... Ու զարմանալին այն է, որ չեմ մտածում, թե՝ վայ, ինչ ափսոս, որ չեմ կարող ներկա լինել դրանց: Չեմ ափսոսում, որովհետև հեռվից, նույնիսկ, նաֆթալինի հոտ եմ զգում:
167 մլն դրամ է հատկացվել,- ազդարարում է ԿԳՄՍՆ-ն:

Ի՞նչ է արվել այդ գումարով՝ մի քանի մանր-մունր, ոչ մի հետք չթողնող միջոցառումանման բաներ ու մեկ էլ պատկերասրահի ցուցահանդեսը:
Իսկ, թե ինչ են արել պատկերասրահում... ասեմ:
Հավաքել են Քոչարի գործերը ու ժամանակագրությամբ շարել իրար հետևից... մի գրամ միտք ու երևակայություն չի շարժվել... չէէ, վայ, մոռացա, մի սրահը անիմացիոն էր, «շարժել են» Քոչարի պատկերները: Wow!!!

Թանգարանի իմ հարգելի գործընկերներ, դուք գիտեք, որ եթե ես այդտեղ՝ ձեր կողքին էլ լինեի, ապա սա ասելու էի ձեր աչքերի մեջ նայելով:
Ախր, ոնց կարելի է: Այդ անիմացիոն շարժերը աշխարհն արել է 30 տարի առաջ: Լյումեր պատկերասրահը Մոսկվայում ու Պետերբուգում բացվել է 25 տարի առաջ, դրանից տասը տարի առաջ էլ Փարիզում էր առաջին ցուցադրությունն եղել:
Քոչարի պես նորարար-հանճարին ժամկետանց ձևերով մեծարելը ծիծաղելի է: Քոչարն ինքն անցած դարում առանց համակարգչային տեխնիկայի՝ իր քանդակներով ստացել է այսօրվա 3D-ն էլ, անիմացիոն շարժումն էլ:
Ընդ որում, Քոչարը դա արել է ԿԱՐԾՐ նյութով:

Հիմա պատին պռոեկտորով ու լուսային էֆեկտներով Քոչար եք ներկայացնում ու բոլոր ալիքներով հայտարարում, թե Քոչարը համաշխարհային արվեստագե՞տ է:

Եթե համաշխարհային է, ապա համաշխարհային ցուցահանդես անեիք: Հայաստանում այս ցուցահանդեսը բացելու փոխարեն Փարիզում բացեիք: Պոմպիդուում մի-երկու հարկ լցնեիք նկար, քանդակ, մանիֆեստ, գիրք, ալբոմ...

Աշխարհին շռնդալից ցույց տայիք համաշխարհային Քոչարին, թե չէ Երևանում նա թանգարան ունի, պատկերասրահում աշխատանքները ցուցադրվում են, քաղաքում քանդակները կան...
Ուզում եք գործերը անիմաստ տեղաշաժելով ու շարժելով համաշխարհային իմիտացիա ստեղծե՞լ:
Չի լինի այդպես:

Իսկ Հայաստանում պետք էր անել կուրատորական հետաքրքիր մի ցուցահանդես: Ես, օրինակ, (հանպատրաստից բան եմ ասում) կվերցնեի այս լուսանկարը որպես գլխավոր մոտիվ ու ցուցահանդես կանեի հենց այս նկարի հիման վրա: Կենտրոնում կլինեին Քոչարի մի քանի գլուխգործոցները, իսկ շուրջը կցուցադրեի Գայանե Խաչատրյան, Մինաս, Դեղձ Աշոտ, Վրույր, Ռուդոլֆ Խաչատրյան...

Այսինքն, այն սերունդը, որն ազդվել է Քոչարից, որոնց համար Քոչարը եղանակ է ստեղծել, որոնք մի օր բան ու գործ թողել, հավաքվել ու հպարտությամբ և լրջորեն գնացել են ֆոտո-սրահ՝ Քոչարի հետ լուսանկարվելու համար:

Մի հատ նայեք կողքի արվեստագետների դեմքերին, թե որքան ակնածանք կա... նրանք գիտակցում են, թե ու՜մ հետ են նկարվում, ու՜մ շուրջն են համախմբվել...

Քոչարի ֆենոմենն էր պետք ստանալ ու բացահայտել, թե չէ մնացածը քամիներ են, որոնք օդում պարապ պտտեցնում ու մսխում են 167 մլն դրամը»։