Հայաստանի իշխանությունները, որոնք ակտիվ ջանքեր են գործադրում հարևանների հետ հարաբերությունները կարգավորելու և տարածաշրջանում խաղաղության դարաշրջան բացելու համար, ակնհայտորեն խոչընդոտում են հայագիտության զարգացմանը։
Մասնավորապես Բարձրագույն կրթության և գիտության կոմիտեն հայագիտությունը զարգացնելու համար այնպիսի պայմաններ է սահմանել, որոնք շատ քչերին թույլ կտան զբաղվել հայագիտությամբ։ Փորձագետների համոզմամբ՝ այսպիսի պայմաններ սահմանելու միակ նպատակը թերևս այն է, որ ոչ ոք չկարողանա զբաղվել հայագիտությամբ։
Մասնավորապես կոմիտեի սահմանած պայմանների համաձայն՝ խումբը պետք է ունենա արտասահմանյան գործընկեր, որն իր հերթին ունենա գիտական աստիճան և արտերկրի որևէ հետազոտական կազմակերպությունում զբաղվի գիտահետազոտական աշխատանքով` նախագծին առնչվող մասնագիտությամբ։ Գործընկերոջ Հիրշի ինդեքսը (h-index) պետք է լինի առնվազն 3՝ ըստ «Scopus» գիտատեղեկատվական շտեմարանի տվյալների, կամ վերջին 5 տարիների ընթացքում տվյալ ուղղությամբ պետք է ունենա առնվազն 8 գիտական հրապարակում ՄԳՇ-ում կամ 2 մենագրություն։
Հատկանշական է, որ գործընկերը խմբի անդամ չի համարվում, և նրա համար աշխատանքի վարձատրություն չի նախատեսվում։ Եռամյա կտրվածքով գործընկերը պետք է առնվազն 15 օր գտնվի ՀՀ-ում և առնվազն 15 օր իր գիտական կազմակերպությունում ընդունի խմբի անդամներին։
Բացի այդ նախագծի ավարտից հետո խմբի անդամները պետք է ունենան հետազոտության հետ կապված առնվազն 4 հրապարակում ՄԳՇ-ում, որոնցից առնվազն երկուսը պետք է ունենա առնվազն Q2 քառորդին համարժեք SJR ինդեքս (SCImago Journal Rank Indicator), կամ 1 մենագրություն:
Ֆինանսավորման առավելագույն չափը կարող է լինել՝ 26.1, 20.7 և 15.3 միլիոն դրամ համապատասխանաբար 4, 3 և 2 անդամից բաղկացած գիտահետազոտական խմբերի համար: Խմբի անդամների աշխատանքի ամսական վարձատրության չափը սահմանվել է մինչև 150 հազար դրամ: