Այսօր ստեղծագործող ու կատարող, երաժշտության մոլեռանդ սիրահար արվեստագետի՝ Առնո Բաբաջանյանի հիշատակի օրն է։
Բաբաջանյանի նախնիների մեջ, ինչպես և ընտանիքում մասնագիտությամբ երաժիշտներ չեն եղել, սակայն հայրը, ոչ միայն երաժշտության մեծ սիրահար էր, այլև քյամանչա, շվի ու ֆիսհարմոն էր նվագում: «Հատկապես հոգեպարար էր նրա շվին, իսկ «Դլե յամանը» լսել էր պետք»,- հուզմունքով հիշել է հետագայում կոմպոզիտորը:

«Հայրս մտերմություն էր անում Չարենցի հետ: Բանաստեղծը հաճախ էր մեզ հյուր գալիս: Երաժշտական իմ անդրանիկ հաջողություններով ոգևորված` ծնողս մի անգամ` 1931-ին, պարծեցավ, թե 11 տարեկան տղան հորինել է պիոներական քայլերգ:
«Հապա նվագիր՛»,- պահանջեց Չարենցը:
Ես ինձ գցեցի դաշնամուրին:
«Իսկ նոտաները կա՞ն,- հարցրեց նա,- մի բե՛ր տեսնեմ»:
Եվ տեսնելուց հետո տիտղոսաթերթի լայնքով մեկ մակագրեց. «Տպագրել 1000 օրինակ, Եղիշե Չարենց»:
Դա իմ առաջին ստեղծագործական մկրտությունն էր»,- ամբողջ կյանքում ջերմությամբ հիշել է Չարենցին:

Չարենցի մասին մի հուշի պատառիկ էլ է թողել․ «Չարենցի բարությունը երեխաներս երբեմն չարաշահում էինք: Օրինակ, իմ տարեկից Արմենի հետ ունենում էինք մոտավորապես այսպիսի մի երկխոսություն.
-Սովա՞ծ ես։
-Ըհը։
-Ես էլ: Գնում ենք քեռի Եղիշեի մոտ:
Եվ ահա գնում էինք: Այն ժամանակ Չարենցը մնում էր «Ինտուրիստ» հյուրանոցում (հիմա՝ «Երևան»), ուր իր համարը լրիվ պատած էր ճապոնական նուրբ պաստառներով և մեծ թվով Բուդդայի արձանիկներ կային: Պոետը կեսօրին էլ նստած էր լինում անկողնում և միշտ նույն կարեկցանքով հարցնում էր. «Հը, տղերք, հո քաղցա՞ծ չեք: Տեսեք խոհանոցում բան-ման չկա՞»:
Եվ մենք առանց այլևայլության գցվում էինք համարի «խոհանոց» կոչվող թևը…»։

Ստեղծագործող Բաբաջանյանի խառնվածքին հարազատ էր ազգայինի ու արդիականի այնհամադրությունը, որը հատուկ Էր Ա. Խաչատրյանի երաժշտությանը, նրա վառ ու պատկերավոր աշխարհին: Բաբաջանյանին հարազատ էին Խաչատրյանի մշակած թեմատիկ համակարգի բնորոշ դրսևորումները:
Ինչ ժանրի էլ դիմեր կոմպոզիտորը՝ գտնում էր դեպի ունկնդրի հոգին տանող ուղիներ: Նրա խառնվածքին հոգեհարազատ էր ունկնդրի ջերմ արձագանքը և այդ իմաստով ևս նա շարունակում էր Արամ Խաչատրյանի ստեղծագործական ավանդույթները: