Թշնամիներին սկուտեղի վրա մատուցվում են մեր երեխաները․ «Սև հովազի» հրամանատարը մեկ ելք գիտի

«Եղբայրս՝ Ռուստամ Գասպարյանը, իրականում ծնվել է 1960 թվականի դեկտեմբերի 1-ին, բայց թե այն ժամանակ ոնց է եղել, հայրս անձնագրով սարքել է 1961 թվականի ապրիլի 11-ին»,-Oragir.News-ի հետ զրույցում, անդրադառնալով եղբոր ծննդյան օրվա շնորհավորանքներին, ասաց «Սև հովազ» ջոկատի հրամանատար Սերոբ Գասպարյանը։



Հիշեց անմահացած եղբորն ու եղբորորդուն, պատմեց նրանց մասին․ «30 տարի շարունակ ցանկացած թեթև լարվածության, միջադեպի պարագայում, համազգեստը հագին, հավաքում էր «հովազներին» ու գնում մարտադաշտ։ Ինքն ապրում էր հայրենիքով։ Մեր նախնիները Վանից են։ Հիշում եմ՝ գնացինք, մեր տունը գտանք։ Ժանդարմներին ասում էր՝ ես եկել եմ էստեղ հետախուզության․ շուտով իմ հայրենիքը հետ եմ բերելու։ Թշնամաբար՝ բոլորիս երազանքները կոտրեցին։ 90-ականներին էր։ Եղբայրս ասում էր՝ հովազը հայկական լեռնաշխարհի ամենախորամանկ ու արագավազ կենդանիներից է։ Որսն անգամ չի էլ տեսնում հովազին։ Լուսահոգի Վազգեն Սարգսյանը ճանաչել է «Սև Հովազ» ջոկատը որպես Հայաստանի ամենամարտունակ ջոկատ»։

Սերոբ Գասպարյանը զայրացած է, ասում է՝ հայրենիքի սահմանները վտանգված են, իսկ սահմանային գյուղերում ՔՊ են ընտրում, ասում է՝ հանձնվող տարածքների բնակիչները Փաշինյանի ոտքերի տակ ոչխար են մորթում․ «Ասում են՝ թող հանձնի։ Մեր ժողովուրդը պետք է հասկանա, որ մի ազգ, որը 30 տարի շարունակ դեռ մանկապարտեզից երեխաներին սովորեցնում է՝ եթե խմես հայի արյուն, դրախտում տեղ կունենաս, չի փոխվի։ Սահմանամերձ գյուղերի որոշ բնակիչներ ասում են՝ թող հանձնի, մենք իրանց հետ հանգիստ կապրենք։ Պիտի հասնեն Երևան, ծեծեն բնակարանների դռները, խոշտանգեն իրենց երեխեքին, որ էս մարդիկ հասկանա՞ն»։

Ազատամարտիկը դեմ է խաղաղության պայմանագրի հետ կապված ցանկացած խոսակցության․ «Ոչ մի պայմանագիր, ոչ մի խաղաղություն․ մարդիկ հայ մորթելուց հաճույք են ստանում։ Թշնամիներին սկուտեղի վրա մատուցվում են մեր հայ գենը կրող երեխաները, որպեսզի մորթեն և դրախտում տեղ ունենան։ Իրենց կրոնավորների դաստիարակությունն է։ Սա ոսկրացած գաղափար է»։

Սերոբ Գասպարյանը իրավիճակից դուրս գալու մեկ ելք է տեսնում․ «Պետք է ժողովուրդը արթնանա․ այլ տարբերակ չկա»։