«Ֆակտոր թիվի»-ի հյուրը Արցախի Մարդու իրավունքների պաշտպան Գեղամ Ստեփանյանն է։ Ստեփանյանը խոսել է Ադրբեջանի զինուժի կողմից Արցախի խաղաղ բնակչության նկատմամբ ռազմական ոտնձգությունների կիրառման մասին։
«Վերջին ժամանակահատվածում առավել մեծ թափ է ստացել Ադրբեջանի կողմից Արցախի ժողովրդի իրավունքների դեմ ուղղված հանցավոր գործողությունները։ Հրադադարի հաստատումից հետո նման գործողություններ բազմիցս կատարվել են և դրանց վերաբերյալ առնվազն Մարդու իրավունքների պաշտպանի հաստատությունը պարբերաբար հանդես է եկել հայտարարություններով, հրադադարի խախտման հարյուրավոր դեպքերի մասին պարբերաբար եղել են հայտարարություններ, որոնցից կարող ենք առանձնացնել 121 դեպք է արձանագրվել, որը հանգեցրել է մարդկային և նյութական վնասի և դրանք արձանագրվել են Արցախի Հանրապետության իրավապահ մարմինների կողմից, տարվել են քննություններ և հստակ գնահատական է տրվել, որ դրանք իրականացվել են էթնիկ ատելության, թշնամանքի և այլ դրդապատճառներով։ Վերջին ժամանակահատվածում սկսած Խրամորթի դեպքը, երբ տուժել էր գյուղատնտեսական տեխնիկան, Սարուշենի դեպքը, Հացի գյուղում այսօր արդեն տեղեկություններ ունենք նմանատիպ հանցավոր գործողությունների մասին»։
Մարդու իրավունքների պաշտպանը համոզված է, որ այս գործողությունները մաս են կազմում Ադրբեջանի կողմից Արցախի ժողովրդի նկատմամբ որդեգրած վարքագծի և իրականացվող էթնիկ զտման քաղաքականության։
Ստեփանյանը շեշտեց, որ Ադրբեջանը իրականացնում է Արցախի ժողովրդի ֆիզիկական և հոգեբանական անձեռնմխելիության դեմ ուղղված գործողություններ, կյանքի իրավունքի դեմ ոտնձգություններ և հոգեբանական անձեռնմխելիության դեմ ոտնձգությունները։ Եվ գործողություններ, որոնք հստակ միտված են խոչընդոտելու և խաթարելու բնականոն կյանքը Արցախում և դա էլ իրականացվում է մարդկանց բնականոն կյանքը խաթարելու միջոցով, օրինակ ենթակառուցվածքների աշխատանքը խափանելու միջոցով։
Ստեփանյանը համոզմունք հայտնեց, որ այն խաղաղասիրությունը, որը ցույց է տալիս Ալիևը միջնորդներին և միջազգային կազմակերպություններին պարզապես կեղծ բարեպաշտություն է, որով Ադրբեջանը փորձում է թոզ փչել նրանց աչքերին։
Ստեփանյանը նշեց, որ իրենց թիվ մեկ խնդիրն է ցույց տալ, որ Ալիևը բանավոր խոստումներով և խոսակցություններով փորձում է ապակողմնորոշել միջազգային հանրությանը։