Ցեղասպանության ժխտման գերազանցիկն ու «խաղաղության» դարաշրջանը

Հայոց ցեղասպանության թանգարան ինստիտուտի տնօրեն Հարություն Մարությանը ասուլիսում խոսել է, թե ինչ է արվելու մինչ ապրիլի 24-ը, ապա դրանից հետո: Մեկ-երկու նախադասությամբ էլ չի զլացել ու անդրադարձել է ապրիլի 24-ին: Հետո արդարացել է, թե սովորաբար ՀՀ ԱԳ նախարարությունից գրություն են ստանում՝ ովքեր են այդ օրն այցելելու թանգարան-ինստիտուտ:

Ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի տնօրենը իմիջայլոց է խոսել ապրիլի 24-ի խորհրդի մասին, խոսել է այնպես, ինչպես խոսում են տան հարեւանությամբ բացվող մոտակա խանութի կամ կոլտնտեսական շուկայում, ասենք, բանջարեղենի գնի մասին: Խոսել է միատոն, առանց հույզերի: Եվ դա շատ նորմալ է այս մարդու պարագայում:

Հենց նրա պաշտոնավարման ժամանակ այս իշխանության «շնորհիվ» «Հիշում եւ պահանջում ենք» կարգախոսը դարձավ ընդամենը «հիշում ենք», իսկ ցեղասպանությունը ներկայացվեց որպես թուրքերի դեմ ապստամբած խռովարար հայերի գործողությունների արձագանք:

Չմոռանանք, որ Մարությանն իր պաշտոնը ստանձնել էր իշխանափոխությունից հետո: Դառնալով Ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի տնօրեն՝ նա փորձեց նաեւ թանգարանի ֆոնդը հնարավորինս հասանելի ու բաց դարձնել թուրքերի համար, քանի որ իր նշանակումը եւս մաս էր Փաշինյանի հորջորջած խաղաղության դարաշրջանի:

Ի դեպ, պատահական չէր, որ 3 տարի առաջ հունական հեռուստաալիքներից մեկին տված հարցազրույցում Մարությանը խոստովանել էր, թե պաշտոնը ստանձնել է որոշ փոփոխություններ իրականացնելու գաղափարով: Նա ասել էր, որ 100 տարին մեծ ժամանակահատված է, իսկ հիշողությունը կարծրացած երևույթ չէ, այն փոփոխվում է: Մի խոսքով՝ ճիշտ եւ ճիշտ փաշինյանական կադր, գտածո՝ ուրացման քաղաքականության համատեքստում: